Concert 20 oktober 2006

Vrijdag 20 oktober 2006, Concertgebouw Amsterdam
Koninklijk Concertgebouworkest o.l.v. Iván Fischer
Leonidas Kavakos, viool

Dvorák: Nocturne in B
Bartók: Vioolconcert nr. 2
Rimsky-Korsakov: Sheherazade

Een grandioos concert! Na het opwarmertje met Dvorák verscheen meesterviolist Leonidas Kavakos, die ik eigenlijk alleen ken van zijn sublieme opname van het Vioolconcert van Sibelius. Wat op die opname opvalt trof mij ook tijdens dit concert: de meer dan warmbloedige klank van zijn viool (een Stradivarius) en Kavakos' beheersing en muzikaliteit. Het Tweede vioolconcert van Bartók ken ik niet goed, en is vooralsnog geen favoriet, maar de uitvoering door Kavakos, ondersteund door een prachtig spelend KCO was desalniettemin groots. De hele zaal was trouwens na afloop euforisch, waarna Kavakos nog een prachtige Bach-toegift speelde. Ik zat naast een meneer die bij iedere ademstoot uit zijn neus floot, dus ik nam na de pauze een stoel op het balkon in dat ik voor de pauze vanuit de zaal leeg had gezien. In Sheherazade liet het KCO horen inderdaad één van de beste orkesten van Europa te zijn (wat mij betreft ook van de wereld trouwens). Strijkers en blazers waren in topvorm en met een als altijd opstuwende Fischer als dirigent leverde dat een puike uitvoering op. Precies drie jaar geleden speelde het orkest dit stuk onder David Zinman; toen was het gewoon een goede uitvoering maar niet meer dan dat. Nu zat ik op het puntje van mijn stoel.

Concert 15 oktober 2006

Zondag 15 oktober 2006, Concertgebouw Amsterdam
London Philharmonic Orchestra o.l.v. Kurt Masur

Schumann: Symfonie nr. 4
Sjostakovitsj: Symfonie nr. 5

Een programmatische misser, dit concert van het London Philharmonic en zijn scheidend chef-dirigent Kurt Masur in de serie Wereldberoemde symfonieorkesten. Want bij hun vorige bezoek in januari 2004 speelden orkest en dirigent na de pauze ook al de Vijfde van Sjostakovitsj! Tja, dat was toen erg goed, en ook vanavond was de uitvoering van bijzonder hoog niveau, maar het getuigt van weinig eerbied voor het publiek om in zo'n korte tijd in herhaling te vallen. Het moet gezegd: Masur weet wel raad met dit stuk; zijn tempo in de finale is anders dan ik gewend ben en het effect is groots. Het London Philharmonic is niet zo goed als de London Symphony (die komen volgende maand op bezoek), maar het blijft een klasse orkest. De Vierde van Schumann viel tegen. Te snel, te slordig en te massief.

Concert 13 oktober 2006

Vrijdag 13 oktober 2006, Concertgebouw Amsterdam
Koninklijk Concertgebouworkest o.l.v. Hans Graf
Christian Tetzlaff, viool

Wagenaar: Voorspel 'de Cid'
Lalo: Symphonie espagnole
Mendelssohn: Symfonie nr. 3 'Schotse'

Voor het orkest was dit waarschijnlijk een tussendoor-concert, want het programma werd alleen deze avond gespeeld. Dirigent Hans Graf maakte zijn debuut, en hij verdiende het dat het programma nog eens herhaald kon worden. In ieder geval mag hij terugkeren van mij, want hij bleek een echte vakman en Kapellmeister in de beste zin des woords. De Schotse van Mendelssohn is één van mijn lievelingssymfonieën (Mendelssohn in mineur is altijd prachtig!) en Graf leidde het orkest in een puntgave uitvoering waarin het samenspel van de verschillende orkestgroepen prachtig naar voren kwam. Bij de houtblazers van het KCO vond de afgelopen tijd een wisseling van de wacht plaats, en hoe prachtig de vorige generatie ook speelde, de nieuwe lichting maakt het orkest nog glanzender. Vooral de nieuwe soloklarinettist Arno Piters was gisteren (en ook de laatste concerten) goed op dreef. Zo'n Mendelssohn na de pauze zet de zaal weliswaar niet op stelten, maar eigenlijk is zo'n relatief lichte symfonie heerlijk verfrissend. Het concert begon met een obligate ouverture van Johan Wagenaar waarna violist Christian Tetzlaff de show stal met een vurig en technisch feilloos gespeelde Symphonie espagnole van Lalo. Ik kocht rond mijn twintigste van dit vijfdelige vioolconcert een plaat met de uitvoering van Kyung Wha Chung en het orkest van Montréal onder Dutoit. Nadat een paar jaar daarna de platenspeler definitief het huis verliet en ik alleen nog cd's draaide, was deze uitvoering op cd niet meer te krijgen. Ik hoorde eens een andere uitvoering, en die was zo onbevredigend dat ik alleen nog maar die ene uitvoering van Chung en Dutoit wilde hebben. Blijkbaar heeft die uitvoering zich in mijn geheugen gezet en is alles wat anders is teleurstellend. Een paar weken geleden grasduinde ik eens door de bakken van de tweedehands-afdeling van Concerto in de Utrechtsestraat en ziedaar: de cd van Chung en Dutoit. Goede uitvoering inderdaad, maar mijn God wat een slechte muziek! Eeuwige herhaling van motieven. Het ergst is het slotdeel: daar opent het orkest met een motiefje dat misschien wel 30 keer wordt herhaald! Natuurlijk: het klinkt allemaal erg toegankelijk, maar in feite is het een draak van een werk. Voor de violist valt er wel de nodige eer te behalen en dat deed Tetzlaff dan ook.

Nieuwe cd's

Vandaag ontving ik per post een aantal cd's die ik bij het Duitse JPC had besteld. Geen avontuurlijk repertoire, intgendeel, maar vier uitgaven waar het mij om de uitvoering te doen is.

Van Beethoven bezat ik nog geen box met de complete pianosonates. Ik heb wel de bijna-complete box van Gilels en een aantal losse cd's (Pollini, Kempff) maar de 'basisbox' ontbrak nog. Over de uitvoering van Richard Goode lees je uitsluitend positieve verhalen, dus vandaar.

De opname van Brahms' Eerste symfonie door de Wiener Philharmoniker o.l.v. Carlo Maria Giulini wordt de zesde uitvoering van dit stuk in mijn cd-kast. Ik probeer zo langzamerhand de opnames van Giulini te verzamelen, want hoe eigenaardig zijn opnames soms ook zijn (dikwijls traag, soms zelfs log), ze zijn altijd interessant. Zijn opname van de Vierde van Brahms met eveneens de Weners vind ik erg fraai, ook al blijft Kleiber nummer 1 natuurlijk. Van de gebruikelijke aanvullingen op deze cd de haydn-variaties.

Van de Piano Trio's van Schubert kende ik de tweede opname (jaren tachtig) van het Beaux Arts Trio nog niet. Het Trio in Es is een meesterwerk, en ik ben benieuwd wat dit illustere gezelschap (in de oorspronkelijke bezetting) ervan maakt. Ik ben pas sins kort 'aan het pianotrio' en word steeds getroffen door de fantastische uitvoeringen door het Beaux Arts. Dan mogen hun Schubert-uitvoeringen natuurlijk niet ontbreken. In de Philips Duo-serie is ook hun eerste opname uit (ik dacht) de jaren zestig verkrijgbaar, maar dit is de digitale opname van twintig jaar later, overigens evenzeer midprice.

Soms laat ik me verleiden door 'meningen uit de pers'. De uitvoeringen van La Traviata tijdens de Salzburger Festspiele 2005 schijnen het muzikale hoogtepunt van dat jaar te zijn geweest. Anna Netrebko en Rolando Villazón vormden een droompaar, aangevuld met Thomas Hampson als Germont. De Wiener Philharmoniker o.l.v. Carlo Ricci in de bak maakten het feest compleet, zo gaat de mare. Een muisklikje op de bestelknop en je haalt het vocale feest in huis, dacht ik vorige week... Ik ben benieuwd.

Concert 6 oktober 2006

Vrijdag 6 oktober 2006, Concertgebouw Amsterdam
Koninklijk Concertgebouworkest o.l.v. Vladimir Jurowski
Nikolai Lugansky, piano

Turnage: Evening Songs
Prokofiev: Pianoconcert nr. 3
Stravinsky: Delen uit Le baiser de la fée

Het zijn dit soort concerten die de A-serie van het KCO zo aantrekkelijk maken. Het programma was natuurlijk niet al te avontuurlijk, maar een vakkundige jonge hond als dirigent en een even begeesterde pianist zorgden voor een prima concert. Het stuk van Turnage ging eerlijk gezegd wat langs me heen. Geen dwingende muziek, maar een luchtige klankenmousse waar ik niet echt mijn aandacht bij vast kon houden. Hierna gebeurde wat grappigs. Toen het podium verbouwd moest worden voor de vanuit de kelder omhoog te hijsen piano, begonnen de blazers en slagwerkers (die immers konden blijven zitten) opeens een stuk te spelen, gedirigeerd door Jurowksi. Het duurde precies de tijd die nodig was om de zaak voor het pianoconcert op orde te krijgen. Opvallend is om te 'horen' hoe sloom het kwebbelende publiek erachter komt dat op het podium iets aparts gebeurt... Bij de pauze werd bij de uitgang van de zaal een papiertje uitgedeeld met de gegevens van deze entr'acte: No reason to panic van de jonge Nedelandse componiste Mayke Nas. Leuk gedaan, en een goed idee voor herhaling. Het Derde pianoconcert van Prokofiev kreeg een erg stormachtige en soms wat te massieve uitvoering. De balans tussen piano en orkest was niet ideaal; nu heeft de piano het altijd moeilijk in de Grote zaal, maar sommige dirigenten weten daar raad mee. Jurowksi nog niet. Technisch was alles trouwens perfect. Maar ik hoorde het stuk eens door Martha Argerich en Chailly; tja, dat vergeet je nooit meer natuurlijk. De zes delen uit Le baiser de la fée bleken lichte kost. Ik kende het ballet nog niet, en vond de muziek aanvankelijk een wat flauwe Tsjaikovsky-namaak. In de latere delen herstelde het stuk zich, en kreeg het orkest alle gelegenheid zich van zijn beste kant te laten zien. Jurowksi bleek hier een prima dirigent. Met typische arm- en lichaamsbewegingen kreeg hij uit het orkest wat hij wilde; na afloop bekroonde een aantal orkestleden zijn debuut met applaus. Dat hij vanaf volgend jaar chefdirigent van de London Philharmonic wordt, zegt ook al veel over zijn kwaliteiten. Een mooie avond!

Gouden kaartjes!

Vandaag in de Volkskrant een weinig diepgravend interview met Bernard Haitink, waarin we weinig te weten komen over het gedoe rond het begin november te verschijnen boek over de Amsterdamse periode van Haitink. Eveneens vandaag bij de post de felbegeerde envelop van het Concertgebouw met mijn kaartjes voor het feestconcert op 7 november! Ik ga in een clubje van vier, en we zitten op de slechtste plaatsen van de zaal (zijstoelen in de uiterste hoek). Maar niks getreurd: ik ben erbij! Haitink stond op die datum precies 50 jaar geleden voor het eerst voor het Concertgebouworkest. En dat wordt nu gevierd met een droomprogramma (Mahlers Das Lied von der Erde en Vierde symfonie).

Prokofiev

Ik schreef hier al eerder dat ik geen fan ben van de muziek van Prokofiev. Slecht zijn zijn bekendste stukken allerminst, maar ik kan er niet echt van genieten. Misschien komt het ooit nog goed, maar tot op heden ben ik niet verheugd wanneer op een concertprogramma een stuk van Prokofiev staat. En ja, iedere regel zijn uitzondering, want er zijn twee stukken die ik weergaloos vind: het Tweede en Derde pianoconcert. Ofschoon het Derde bekender is en vaker wordt gespeeld (deze week overigens bij het KCO), staat het Tweede bij mij bovenaan. Opmerkelijk is de ontstaansgeschiedenis. Prokofiev componeerde het in 1913 en in dat jaar werd het ook uitgevoerd. De partituur ging echter bij een brand verloren, waarna hij het in 1923 nog eens componeerde! Bewijs dat Prokofiev zelf ook tevreden moet zijn geweest over het concert. Het is een lekker fel stuk, dat van de pianist een enorme (fysieke) inspanning vraagt. Hoogtepunt van het werk is de werkelijk fenomenale solocadens in het eerste deel die trouwens bijna de helft van de lengte van dat hele eerste deel in beslag neemt; hier moet de pianist helemaal voluit. Na afloop moet de pianist eigenlijk meteen aan de beademing, maar Prokofiev gooit er meteen een razend moeilijk tweede deel overheen. Wie dit concert niet kent: kopen! Neem de goedkope dubbel-cd met alle pianoconcerten op Decca, gespeeld door Vladimir Ashkenazy. Zijn toucher is perfect voor dit stuk, en hij speelt die cadens superieur.
Ik moest dit toch even kwijt.

Concert 30 september 2006

Zaterdag 30 september 2006, Concertgebouw Amsterdam
Koninklijk Concertgebouworkest o.l.v. Daniele Gatti







Wagner: Voorspel Die Meistersinger von Nürnberg
Berg: Drei Orchesterstücke, op. 6
Tsjaikovksy: Symfonie nr. 6 'Pathétique'

Zeer geslaagd openingsconcert van de serie Wereldberoemde symfonieorkesten; het was de laatste keer van een serie van vier dat orkest en dirigent dit programma speelden. Daniele Gatti heeft zich in een paar jaar weten op te werken tot een graag geziene gast bij het KCO en ook bij dit concert werd duidelijk dat dirigent en orkest elkaar bijzonder graag mogen. De ouvertüre Meistersinger is onbetwist het beste orkeststuk dat ooit is geconponeerd! En ik hoorde het live nog niet eerder zo overtuigend gespeeld. De cd-opname van Haitink met het KCO (ergens opgenomen in de jaren zeventig) blijft overigens superieur. Maar Gatti weet eveneens hoe je dit stuk moet fileren, braden en opdienen. De climax had iets overweldigender gekund, maar ik heb zitten genieten. Wat een fenomenale (!!!) compositie. Met Berg heb ik niet zoveel, ook al klonk het voltallige KCO erf fraai en dwingend. In Tsjaikovksy's Zesde liet Gatti zich van zijn beste kant zien. Erg scherp dirigerend en het orkest volledig in zijn greep nemend. Jansons dirigeerde het anderhalf jaar geleden dramatischer, maar zo fraai en technisch uitmuntend als deze avond zal het zelden gespeeld zijn.

Concert 21 september 2006

Donderdag 21 september 2006, Concertgebouw Amsterdam

Koninklijk Concertgebouworkest o.l.v. Jukka-Pekka Saraste
Emanuel Ax, piano

Beethoven: Pianoconcert nr. 5
Prokofiev: Symfonie nr. 5

Twee bekende namen te gast bij het KCO; ik had ze nog nooit eerder live gehoord. De uitvoering van Beethovens Keizersconcert was van grote klasse. Gespierd spel, maar prachtig in balans en met mooie verstilde details. Saraste zorgde ervoor dat de piano altijd te horen bleef, en er zijn niet veel dirigenten die dat lukt. Emanuel Ax is een fantastisch pianist die allerlei als nieuw klinkende accenten in dit overbekende stuk aanbracht. De Vijfde van Prokofiev kreeg eveneens een welluidende uitvoering. Ik ben geen liefhebber van de muziek van Prokofiev. Op de een of andere manier vind ik zijn klankwereld ongemakkelijk. Deze symfonie is zeker één van zijn beste stukken, en met het voltallige KCO op het podium heb ik me geenszins verveeld. De soloklarinettist speelde het hoofdthema uit het slotdeel wel erg fraai!

Opera 5 september 2006

Maandag 5 september 2006, Muziektheater Amsterdam

De Nederlandse Opera

R. Strauss: Capriccio

Gravin - Gabriele Fontana
Graaf - Olaf Bär
Flamand - Rainer Trost
Olivier - Dietrich Henschel
La Roche - Jan-Hendrik Rootering
Clairon - Anke Vondung
Nederlands Philharmonisch Orkest o.l.v. Hartmut Haenchen

Ik heb enorm tegen deze reprise van Strauss' laatste opera opgezien. Bij mijn bezoek aan een van de voorstellingen uit de eerste serie (in september 2000) had ik me stierlijk zitten vervelen bij dit 'Konversationsstück für Musik' van bijna tweeënhalf uur. Maar ik kan niet anders zeggen dan dat ik dit keer een plezierige avond heb beleefd. Het werk bevat een aantal prachtige fragmenten, zoals het strijksextet waarmee de opera begint, enkele ensembles halverwege en de afsluitende monoloog van de gravin. Daarnaast was de enscenering boeiend en oogstrelend genoeg. De cast werd aangevoerd door Gabriele Fontana als gravin. Ze was volledig opgewassen tegen deze rol, maar haar stem heeft wat scherpe randjes. Fraaier zongen Rainer Trost als Flamand en Jan-Hendrik Rootering als La Roche. Wat een enorme kolos is die vent trouwens. Het stuk zal nooit een favoriet worden, maar deze avond viel alleszins mee!

Concert 25 augustus 2006

Vrijdag 25 augustus 2006, Concertgebouw Amsterdam
Koninklijk Concertgebouworkest o.l.v. Mariss Jansons
Vesko Eschkenazy, viool

Mozart: Vioolconcert nr. 5
Mahler: Symfonie nr. 1

Prachige opening van het nieuwe concertseizoen. Heerlijk om dat 5e Vioolconcert weer eens te horen. Mozart componeerde het op zijn 19e, maar wat een subliem concert: fris, speels en vol diepgang. De uitvoering was weliswaar wat ongebalanceerd, maar fraai genoeg. Ik was voor Mahler gekomen natuurlijk. Met de Zesde gaf Jansons vorig jaar definitief zijn visitekaartje als groot Mahlerdirigent af, en ik was benieuwd naar het vervolg. De uitvoering maakte niet zo'n enorme indruk als bij de Zesde, maar dat zal eerder aan het stuk zelf hebben gelegen dan aan de uitvoering. Die was op enkele oneffenheden na bijzonder goed, en bij vlagen subliem. Waar Mahler flink uitpakt (zoals in het tweede en vierde deel) is Jansons op zijn best. Ik heb het eerste deel altijd bijzonder geslaagd gevonden: die flageoletnoten in de strijkers en dan die vogelgeluidjes: goed gecomponeerd! Er hingen vele microfoons boven het orkest, dus van deze uitvoering zal wel een opname voor een cd-uitgave zijn gemaakt, wellicht te mixen met de nog enige andere uitvoering die ze van deze symfonie in het Concertgebouw geven (op 17 november).

Ik heb van Mahlers Eerste symfonie welgeteld 8 uitvoeringen op cd in de kast staan: 2x Bernstein, 2x Haitink, Chailly, Abbado, Tennstedt en Muti. Ik zou eens dicotabeltje moeten gaan spelen om het kaf van het koren te scheiden. De uitvoeringen die ik de afgelopen maanden nog beluisterd heb zijn die van Chailly, de Kerstmatinee-uitvoering met Haitink en Bernstein met het KCO. Chailly is mooi maar ook wat weinig spontaan, Haitink dramatisch en Bernstein is Bernstein. Deze uitgave op DG is me echter zeer lief: het is een live-uitvoering (1987) en ik zit zelf in de zaal. Bernstein was in zoverre het meest partituurgetrouw dat hij in de finale deed wat er staat: Alle Hornisten stehen auf, um die möglich grösste Schallkraft zu erziehlen. Ik zal dat beeld nooit vergeten.

Komend concertseizoen

Zoals ik in de aanhef van deze muzieklog schrijf, bezoek ik frequent concerten en operavoorstellingen. Om je een idee te geven: voor het komend concertseizoen heb ik de abonnementen en losse kaartjes voor 42 concerten en operavoorstellingen inmiddels op zak! Het eerste concert uit deze verzameling is vanavond (Jansons die het Koninklijk Concertgebouworkest dirigeert in het Vijfde vioolconcert van Mozart en de Eerste symfonie van Mahler), het laatste wederom Jansons, met Wagner, Mozart en Brahms op 27 juni volgend jaar.

Er zitten een aantal concerten bij waar ik me zeer op verheug. Mariss Jansons met Mahler 1, Beethoven 9, Bruckner 3 en de Sacre. Barenboim die voor het eerst in Amsterdam dirigeert (Mahler 7 met de Staatskapelle Berlijn), Thielemann met de Wiener Philharmoniker met Bruckner 8, Herreweghe met vier Bachcantates in de vara-matinee, waarin ook Gergiev met Mahler 1 en Metzmacher die L'enfant et les sortilèges van Ravel dirigeert. Het programma van De Nederlandse opera vind ik op papier niet echt spectaculair. Tegen de reprises van Capriccio en Madama Butterfly zie ik huizenhoog op (ik vind beide opera's gewoonweg vervelend), en John Adams is niet bepaald mijn favoriete componist. De uitvoering van de Da Ponte-triologie van Mozart kan fraai worden, maar of ze me de uitvoeringen door Harnoncourt van een aantal jaren kunnen doen vergeten...? Ik zie eigenlijk alleen uit naar twee opera's die ik nog nooit eerder live heb gehoord: Wagners Tannhäuser en Schrekers Die Gezeichneten.

Absoluut hoogtepunt van het komend seizoen moet het op één na laatste concert worden: de concertante uitvoering van Pelléas et Melisande door het Orchestre National de France gedirigeerd door Bernard Haitink. Haitink is verreweg de beste Debussy-dirigent van deze tijd. Hij is de enige die deze fabelachtige muziek ijle vleugels kan geven waardoor je als luisteraar loskomt van tijd en plaats. Dat overkwam me al eens bij zijn uitvoeringen van La mer en de drie Nocturnes, en volgend jaar juni dan dat andere meesterwerk van Debussy. Met Magdalena Kozená als Melisande... wow! Trouwens: Haitink dirigeerde bij hetzelfde orkest deze opera al eerder, in maart 2000. Toen met Anne Sophie von Otter als Melisande. De cd-registratie op het label Naïve van de twee uitvoeringen is sindsdien de eerste keuze voor deze prachtige opera.


Tenslotte wacht ik nog op bericht of ik een kaartje krijg voor dat andere potentiële hoogtepunt van het jaar: Haitink die op 7 november precies 50 jaar geleden voor het eerst voor het Concertgebouworkest stond, en die avond dan én Mahlers Vierde symfonie én Das Lied von der Erde dirigeert. Ik heb een brief ontvangen waarin wordt aangekondigd dat pas medio oktober bekend wordt of mijn aanvraag toegewezen is...
Op deze muzieklog volgen beschrijvingen van al die 42 concerten en opera's.

Rachmaninov & Sjostakovitsj

Vandaag tijdens mijn periodieke trainingsuur op de spinbike via de iPod de Tweede symfonie van Rachmaninov beluisterd, in de prachtige uitvoering van het Koninklijk Concertgebouworkest o.l.v. Vladimir Ashkenazy. Ik bezit die uitvoering (tezamen met de symfonieën 1 en 3) al meer dan tien jaar, en had dit stuk zeker al een jaar of drie niet meer gehoord. Ik heb er dubbele gevoelens bij: het bevat prachtige momenten (het eerste deel is het sterkst), maar het is ook te voorspelbaar. In het langzame deel beslaat de afronding ongeveer de helft van het deel, en in het slotdeel legt Rachmaninov in de eerste vier minuten al zijn kaarten op tafel, waarna er geen verrassingen meer komen. Aan de andere kant: de symfonie luistert lekker weg en zit vakkundig in elkaar. In de eerste helft van de jaren tachtig was Ashkenazy meerdere malen te gast bij het KCO, en maakte er enkele schitterende opnames voor Decca, met name met werken van Rachmaninov. Naast deze drie symfonieën is er ook een sublieme opname van het Dodeneiland. En ja, zijn uitvoeringen van de vier pianoconcerten gedirigeerd door Haitink behoren tot de top. Het heeft me altijd verbaasd waarom hij sindsdien nooit meer bij het KCO heeft gedirigeerd. Ik heb hem wel twee keer live meegemaakt als dirigent van andere orkesten.

Vandaag ontving ik per post een aardig doosje cd's met alle symfonieën van Sjostakovitsj, uitgevoerd door acht verschillende orkesten gedirigeerd door Mariss Jansons. Dit doosje is momenteel voor een prikkie bij de Volkskrant te koop: 10 cd's voor € 34,95! Het zijn de EMI-opnames die Jansons tussen 1988 en 2005 maakte. Ik bezat al Jansons' opnames van de Zesde, Zevende en Negende, en ook de complete Decca-set met Haitink staat in mijn kast, maar voor deze spotprijs kon ik dit niet voorbij laten gaan. Jansons is een superieure Sjostakovitsj-dirigent, dus vooruit. Je kunt de aanbieding op de VK-website hier vinden (voor zolang als 't duurt).

Statement

Dit wordt de derde poging om structureel mijn belevenissen met klassieke muziek op het web bij te houden en voor bezoekers het groeiende resultaat (hopelijk) een inspiratiebron te laten zijn cq een aanleiding om mij van tips te voorzien. Ik zal later eens vertellen hoe de klassieke muziek in mijn leven kwam, maar feit is dat het voor mij niets minder dan een primaire levensbehoefte is. Ik luister dagelijks naar klassieke muziek en bezoek ieder seizoen gemiddeld zo'n 40 concerten en operavoorstellingen.

Ik verzamelde sinds mijn zestiende klassieke platen; sinds halverwege jaren tachtig cd's (waarna de platen zijn vervangen). Daarvan bezit ik er momenteel een onbekend aantal - het zullen er vele honderden/een paar duizend zijn. Een klein jaar geleden ontdekte ik het wonder van de iPod, en daarop draag ik nu zo'n 11 dagen à 24 uur muziek bij me, overgezet van die cd's; ik ben daarmee net over de helft van de beschikbare ruimte van dit superieure apparaatje gevorderd!

Op deze Klassieke-Muzieklog zal ik trouw verslag doen van alle concerten en operavoorstellingen die ik bezoek. Aanstaande vrijdag start 'mijn' seizoen met een concert waarop ik me al weken verheug: Mariss Jansons dirigeert dan bij het Koninklijk Concertgebouworkest de Eerste symfonie van Mahler. Na zijn fenomenale lezingen van diens Zesde symfonie anderhalf jaar geleden zijn mijn verwachtingen hooggespannen! Ik woonde daarvan toen twee keer een uitvoering bij, en die staan nog in mijn geheugen gegrift. Het KCO heeft sinds een paar jaar een eigen cd-label, waarop memorabele live-uitvoeringen worden uitgebracht. De dubbel-cd van deze uitvoering van Mahlers Zesde vind ik de beste uit mijn verzameling. (Laat ik 'm nu even niet kunnen vinden; het is zo'n puinhoop in mijn cd-kast dat hij waarschijnlijk ergens achter gevallen moet zijn.) Ik zal het hoesje daarvan binnenkort hier alsnog plaatsen, want momenteel heeft de server van deze weblog vreemde kuren.

Klassieke CD's

BACH: Cantates 27, 84, 95, 161

BEETHOVEN: 60 cd-box met belangrijkste werken
BEETHOVEN: Pianosonates, compleet 

BELLINI: Norma (Callas)
BELLINI: Norma (Bartoli)

BOCCHERINI: Gitaarkwintet nr. 4 Fandango, enz.

BRAHMS: Symfonie nr. 1

BRUCKNER: Symfonie nr. 5

MAHLER: Symfonie nr. 1
MAHLER: Symfonie nr. 2
MAHLER: Symfonie nr. 3
MAHLER: Symfonie nr. 4
MAHLER: Symfonie nr. 5
MAHLER: Symfonie nr. 6

OFFENBACH: Ouvertures

PROKOFIEV: Pianoconcerten 2 & 3

RACHMANINOV: Symfonie nr. 2

SCHUBERT: Pianotrio’s

SJOSTAKOVITSJ: Symfonieën, compleet

VERDI: Ernani
VERDI: La traviata

VERDI: Otello

DIV: Carlo Bergonzi
DIV: Anthology KCO 1980-1990