Bayerische Staatsoper
Wagner: Parsifal
Parsifal - Clay Hilley
Amfortas - Peter Mattei
Titurel - Balint Szabo
Gurnemanz - Christof Fischesser
Klingsor - Josef Wagner
Kundry - Anja Kampe
Bayerisches Staatsopernchor und Orchester o.l.v. Sebastian Weigle
In de tweejaarlijkse sequens van bezoeken aan opera's waar je anders nooit komt bezocht ik dit keer met C en I München - een stad waar ik nog nooit geweest was, behalve dan enkele keren overstap op het vliegveld 50 kilometer daarbuiten. Zie hier meer info over de achtergrond van die vriendschappelijke operabezoeken, de vorige keer twee jaar geleden in Dresden. Enfin, wat doen ze in München...? Parsifal, let's go! Het gebouw van de Bayerische Staatsoper werd in de Tweede Wereldoorlog in de as gelegd, maar heropgebouwd zoals het er daarvoor was. En pas in de zaal las ik dat hier de Tristan, Meistersinger, Rheingold, Walküre in première gingen. Historische grond dus. Niet de Parsifal natuurlijk, maar: de opera is daar wat in Nederland de Matthäus Passion is: ze spelen het er ieder jaar rondom Pasen - ook volgend jaar weer minstens 8 keer - en ja: dat hóór je. Al bij de eerste twintig maten van het Vorspiel zit je als gehypnotiseerd. Wat klonk dat Vorspiel prachtig sonoor. De ingehuurde dirigent Weigle deed wat van hem werd verlangd: speel de Parsifal zoals het hier op zijn best kan, maar hij gaf ook alle ruimte aan de zangers om te schitteren. Peter Mattei hoorde ik eerder als Jevgeny Onegin in Parijs, zie hier, maar hij zong de beste Amfortas die ik live hoorde: getergd, prachtig bij stem en echt opera! Nou ja, ik kan hetzelfde schrijven over Kampe, Hilley en Fischesser. Parsifal is mijn meest geliefde Wagner-opera, de laatste keer was alweer zeven jaar geleden in Wenen, zie hier. Ik beluister het stuk minstens twee keer per jaar thuis. De derde akte is sowieso het beste deel van deze opera; er zitten stukken in waar ik het onmogelijk droog houd. Wie mijn weblog leest en begrijpt zal snappen dat ik het niet weer zeven jaar zal laten duren om weer een Parsifal te horen. Als de Straat van Hormuz weer opent is München dus een eerste keus. Ten slotte: de enscenering was die van wijlen Pierre Audi. Niet die uit Amsterdam (zie hier over de enscenering ervan, met de prachtige tweede akte met die schaal door Anish Kapoor) maar een nieuwe en die ze in München ieder jaar herhalen. In sfeer gelijk, niet die weelderige tweede akte, maar wel een veel betere (want veel minder houterige, Gamma-achtige) eerste akte. Een wederom gedenkwaardige reis.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten