Concert 19 april 2012

Donderdag 19 april 2012, Concertgebouw Amsterdam
Koninklijk Concertgebouworkest o.l.v. Nikolaus Harnoncourt
Marlis Petersen, sopraan
Elisabeth Kulman, alt
Werner Güra, tenor
Gerald Finley, bas
Groot Omroepkoor

Beethoven: Missa solemnis

Van de vier opnames die ik van Beethovens contrastrijke meesterwerk in de cd-kast heb staan (Harnoncourt, Gardiner, Herreweghe en Von Karajan) is die van Harnoncourt onbetwist de beste. Harnoncourt weet de juiste balans te bewaren tussen religiositeit, vernieuwingsdrang, intimiteit en grandeur. En ook tijdens deze uitvoering was deze balans aanwezig. Ik las vlak voor het concert een interview met de dirigent in NRC Handelsblad, waarin hij zei dat hij het stuk al twintig jaar niet meer gedirigeerd had (die liveopname was misschien wel die vorige keer?). Ook zei hij dat er geen nieuwe afspraak met het KCO gepland stond; gezien zijn leeftijd (82) vond hij dat ook onnodig. Dat gaf dit concert voor mij de lading van een voor-afscheid (ik had voor de laatste uitvoering in de reeks ook een los kaartje gekocht). Ik had een fraaie plaats op het podium, in de hoek tegen de balustrade vrij vooraan, en ofschoon mijn uitzicht werd belemmerd door een cameraman heb ik de verrichtingen van Harnoncourt weer eens goed kunnen volgen. De man dirigeert vooral ook met zijn (adelaars)ogen: wat een concentratie dwingt hij daarmee af. Langzame tempi (zonder pauze duurde dit concert tot iets voor tienen), een uitstekend zingend solistenkwartet en koor, en een klein orkest in topvorm, en dan dat ultieme meesterwerk van Beethoven... Wat kan je je nog meer wensen?

Opera 6 april 2012

Vrijdag 6 april 2012, Het Muziektheater Amsterdam
De Nederlandse Opera

Rossini: Il turco in Italia

Selim - Alex Esposito
Fiorilla - Olga Peretyatko
Geronio - Renato Girolami
Narciso - Lawrence Brownlee
I poeta - Vito Priante
Zaida - Silvia de la Muele
Koor van De Nederlandse Opera
Nederlands Philharmonisch Orkest o.l.v. Carlo Rizzi

Het was tweeënhalfuur feest op deze avond van Goede Vrijdag. De jonge regisseur David Hermann presenteerde het publiek een uitermate geestige, subtiele en innoverende uitbeelding van deze mij onbekende Rossini-opera. En essentieel: nergens over de top. Er werd gebruikgemaakt van digitale projecties waar je je vingers bij aflikte. Rizzi dirigeerde uit het hoofd, en leidde orkest en zangers met strakke hand. Op het podium stonden zangers waarvan ik nog nooit gehoord had, maar die - van hoofd- tot bijrollen - perfect gecast bleken. Voorop Olga Peretyatko die hard op weg lijkt een grote ster te worden. Maar ook de bas Alex Esposito en de bariton Renato Girolami zongen fantastisch. In alle ensembles was de balans tussen de zangers onderling werkelijk subliem; en men acteerde vol overtuiging. Na Deidamia wederom een onverwacht prachtige productie! Ik zag op de website van DNO dat er voorstellingen zijn waarvan pas de helft van de zaal bezet is. Verschrikkelijk! Deze productie verdient uitverkochte zalen. Ik ga zeker nog een keertje, zo'n goed gebrachte Rossini is zeldzaam. Hier wordt zelfs de grootste zwartkijker een heel blij mens van.

Concert 30 maart 2012

Vrijdag 30 maart 2012, Concertgebouw Amsterdam
Koninklijk Concertgebouworkest o.l.v. Iván Fischer
Mark Padmore, tenor (Evangelist)
Peter Harvey, bas (Christus)
María Espada, sopraan
Renate Arends, sopraan
Ingeborg Danz, alt
Barbara Kozelj, alt
Henk Neven, bas
Groot Omroepkoor
Nationaal Jongenskoor

Bach: Matthäus-Passion

Mijn laatste Matthäus was in 2008, toen ik voor de uitvoering onder Colin Davis koos in plaats van die onder Fischer (zie hier de weblog daarvan); dat was geen goede uitvoering. Een jaar ervoor wel een goede bij het KCO en Norrington (zie hier). En nu dan toch onder leiding van Iván Fischer (mijn aanname in 2008 bleek correct), die in juni ook nog Parsifal komt dirigeren: Fischer beheert de muzikale Goede Vrijdag bij het KCO dit seizoen. Ik vond deze Matthäus-Passion meer dan prachtig. In de koralen en aria's hing een fraaie gedragen, afgewogen stemming, terwijl de vertelling door evangelist Mark Padmore uitblonk in een aangrijpende dramatiek en vocale schoonheid. Nog nooit eerder draaide een uitvoering van de Matthäus zo om de Evangelist. In de opstelling van koren, orkest en solisten links en rechts, stond hij naast de dirigent centraal op het podium. Padmore zong veelal lyrisch, maar soms legde hij zulke nadruk op woorden dat zijn vertelling door merg en been ging. Fischer koos voor een scherpe deling tussen de solisten, koren en orkesten 1 en 2, dus er waren twee sopranen, twee alten, twee tenoren en twee bassen voor de aria's. María Espada, Ingeborg Danz en Henk Neven verdienen aparte vermelding voor hun mooie uitvoeringen. Ook het Groot Omroepkoor zong groots; het half uit meisjes en jongens bestaande Nationaal Jongenskoor stond bij het openingskoor dicht rondom de dirigent, en zong verder voor en na de pauze alle koralen uit het hoofd mee. De zaal was doodstil; de luchtverversing ging pas vlak voor het einde aan, dus ervoor was er al iemand op het zijbalkon ingestort vanwege de hoge temperatuur - het kost meteen de concentratie van het halve publiek. Maar goed, als je tijd dan toch gekomen is dan is zo'n Matthäus wel een goede gelegenheid.

Opera 27 maart 2012

Dinsdag 27 maart 2012, Muziektheater Amsterdam
De Nederlandse Opera

Händel: Deidamia

Deidamia - Sally Matthews
Nerea - Veronica Cangemi
Achille - Olga Pasichnyk
Ulisse - Silvia Tro Santafé
Fenice - Andrew Foster-Williams
Concerto Köln o.l.v. Ivor Bolton

Wie had dat gedacht: 'voor het lekker' een tweede keer naar een Händel-opera. Maar de kwaliteiten van deze Deidamia-productie zijn inmiddels overal bejubeld. En ik heb wederom een verrukkelijke avond gehad. Het Concerto Köln speelde nog strakker dan bij de première en er werd weer uitstekend gezongen en geacteerd. De enscenering is bont, er is altijd wel beweging. Maar het is nergens over de top. De wijze waarop zo'n lange da capo-aria precies op het moment dat deze langdradig begint te worden een vrolijke acteerscene meekrijgt, bewijst dat de regisseur de partituur uiterst nauwkeurig heeft bestudeerd. Als er dan ook goede zangers en een prima orkest zijn, dan zijn de ingrediënten voor een goede voorstelling aanwezig.

Concert 22 maart 2012

Donderdag 22 maart 2012, Concertgebouw Amsterdam
Koninklijk Concertgebouworkest o.l.v. Trevor Pinnock
Andreas Sundén, klarinet

Haydn: Symfonie nr. 83
Mozart: Klarinetconcert
Mozart: Symfonie nr. 41

In 2009 maakte Trevor Pinnock een zeer geslaagd debuut bij het KCO (zie hier de weblog daarvan) en ook nu was de chemie tussen het orkest en deze authentiekeling hoorbaar aanwezig. Ik heb van Pinnock vele cd’s in de kast staan (Bach, Handel, Vivaldi en Haydn); cd’s uit de jaren tachtig en negentig die de tand des tijds uitstekend weten te doorstaan en die ik nog regelmatig beluister. Zijn interpretaties zijn fris, muzikaal, onopgesmukt; zo ook de uitvoeringen tijdens dit concert. De Kip van Haydn bleek een feestje van subtiliteit, met een speelse componist en een spits en alert spelend orkest als toeleveranciers. Het Klarinetconcert van Mozart stond in 1985 voor het laatst op de lessenaars van het orkest, en dat was mijn eerste bezoek aan het Concertgebouw(orkest): zie hier de weblog van dat voor mij memorabele concert. Sunden, soloklarinettist bij het KCO, speelde uitstekend. Na de pauze kreeg de Jupiter-symfonie een stevige en spannende uitvoering. Jammer dat Pinnock de rol van de trompetten onderbelicht hield; ik miste daardoor de felheid die Harnoncourt en ook Krips bij hun opnames met dit orkest in dit meesterwerk legden. Desalniettemin: Pinnock moet maar regelmatig terugkeren bij het KCO. Ik zou zeggen: gooi er een ruime Haydn-cyclus tegenaan.

Concert 16 maart 2012

Vrijdag 16 maart 2012, Concertgebouw Amsterdam
Koninklijk Concertgebouworkest o.l.v. Valery Gergiev
Leonidas Kavakos, viool

Dutilleux: Métaboles
Sibelius: Vioolconcert
Prokofiev: Symfonie nr. 5

Gergiev heb ik vele keren in het Concertgebouw zien dirigeren, maar slechts een keer eerder bij het Koninklijk Concertgebouworkest: begin jaren negentig verzorgden zij een weergaloze Vuurvogel van Strawinsky. Toch was het orkest niet gecharmeerd van met name de repetitiegewoontes van deze Rus; zijn laatste gastoptreden bij het orkest was in 1995. Het orkest is inmiddels flink verjongd, en Gergiev mocht op herhaling. Het leverde wederom een groots concert op. Ik ben geen Prokofiev-liefhebber, en ook zijn bekendste symfonie (naast de Klassieke) vind ik niet overal even mooi. Maar het kreeg een glanzende, warmbloedige en soms flitsende vertolking. Bij het slotapplaus lieten orkest en dirigent duidelijk hun waardering voor elkaar blijken. Voor de pauze was de show echter al gestolen door Leonidas Kavakos, met wie het orkest een warme vriendschapsband onderhoudt. Kavakos brak internationaal door met zijn bekroonde opname van het vioolconcert van Sibelius en die opname is nog steed een favoriet in mijn collectie. Nu dan live, en het resultaat was zo mogelijk nog beter. Kavakos speelde nagenoeg perfect, met een mate van autoriteit die je zelden ziet en hoort, de muziek volledig beheersend. Het stuk van Dutilleux kon mij niet bekoren.

Opera 15 maart 2012

Donderdag 15 maart 2012, Muziektheater Amsterdam
De Nederlandse Opera

Händel: Deidamia

Deidamia - Sally Matthews
Nerea - Veronica Cangemi
Achille - Olga Pasichnyk
Ulisse - Silvia Tro Santafé
Fenice - Andrew Foster-Williams
Concerto Köln o.l.v. Ivor Bolton

Bij een Händel-opera denk ik als eerste: oh mijn God, hoe kom ik die 40 da capo-aria's door! Eerdere opvoeringen van Händel-opera's door DNO waren niet altijd geslaagd, maar deze ook in naam bij mij volslagen onbekende Deidamia bleek een grandioze voltreffer. Muziek, enscenering, zangers, orkest: het was een grandioze opera-avond. Regisseur David Alden vergreep zich ooit aan een gruwelijke Un ballo in Maschera, begin jaren negentig, en bleek in 2009 beter te kunnen met Cavalli's Ercole amante (zie hiervan hier de weblog daarvan). Maar nu blijkt hij tot volle wasdom gekomen met deze oogstrelende, leuke en suggestieve uitbeelding van dit pre-trojaans verhaal. Dat openingsbeeld van de koning in witlinnen pak bovenop een grote griekse zuil gezeten: hoe simpel en prachtig kun je het bedenken! Maar goed, een fantastisch zingende Sally Matthews (haar nachtegaal-aria aan het slot van het eerste bedrijf zet de boel in vuur en vlam), een verrukkelijke Olga Pasichnyk die én geweldig zingt én nog beter acteert, Silvia Tro Santafé die niet voor haar onderdoet... De voorstelling is een lust voor oor en oog. Ik zou mezelf tot voor kort ervoor voor gek hebben verklaard, maar ik heb 'voor het lekker' een los kaartje gekocht voor een tweede keer.

Concert 9 maart 2012

Vrijdag 9 maart 2012, Concertgebouw Amsterdam
Koninklijk Concertgebouworkest o.l.v. Mariss Jansons
Dmitri Sitkovetsky, viool

Britten: Vioolconcert
Bruckner: Symfonie nr. 6

Enkele jaren geleden hoorde ik het Vioolconcert van Benjamin Britten voor het eerst, geweldig gespeeld door Janine Jansen. Nu wederom dit zelden gespeelde werk bij het KCO, nu gespeeld door Dmitri Sitkovetski. Door zijn wat afstandelijke benadering had de uitvoering niet die kracht van die eerste keer, maar de begeleiding door het orkest was bijzonder fraai. De recensie in NRC Handelsblad van de uitvoering de avond ervoor repte over intonatieproblemen bij Sitkovetski, maar dat vond ik alleszins meevallen. Opvallend vond ik wel de wat koele houding tijdens het aanvangs- en slotapplaus van het orkest ten opzichte van de violist. Normaliter krijgt een solist altijd een warm welkom van de orkestleden, maar nu bleef dat achterwege. Wat zou daarvoor de reden zijn geweest? Na de pauze een fantastisch gespeelde Zesde van Bruckner. Jansons blijkt ook in Bruckner een grootmeester. De symfonie klonk transparant, vloeiend en perfect gedoseerd. Ik hoorde details die ik nog niet eerder hoorde in deze voor mij overbekende symfonie. Jansons kan met het orkest doen wat hij wil, en zijn interpretaties zijn nagenoeg altijd interessant en treffend. Later dit voorjaar komt er nog een heerlijk Strauss-concert!

Concert 28 februari 2012

Dinsdag 28 februari 2012, Concertgebouw Amsterdam
Chamber Orchestra of Europe o.l.v. Bernard Haitink
Jessica Rivera, sopraan
Karen Cargill, mezzosopraan
Roberto Sacca, tenor
Hanno Müller-Brachmann, bas-bariton
Groot Omroepkoor

Beethoven: Symfonie nr. 1
Beethoven: Symfonie nr. 9

Een prachtige afsluiting van de Beethoven-cyclus. De vlijmschepe finesse die Haitink en zijn orkest in de Eerste bereikten, gaven deze symfonie vleugels. Zo gespeeld werd het een volwaardig meesterwerk. In het openingsdeel van de Negende moesten mijn oren voor het eerst tijdens deze cyclus opeens wennen aan de beperkte grootte van het orkest. Ik leerde deze symfonie kennen via de opname uit het begin van de jaren zestig door Von Karajan, die in dit openingsdeel alle registers opentrekt. Ook bij andere opnames komt dit openingsdeel relatief fors uit de verf, en nu in de zaal miste ik toch wat kracht. Het zal aan mijn oren gelegen hebben, want de uitvoering paste uitstekend binnen de interpretatie van Haitink. Het tweede deel werd scherp en grandioos gespeeld. Het derde deel werd het hoogtepunt. Wat een cantabile en wat een gaaf spel! Ik hoorde het deel nooit eerder zo mooi. Het slotdeel is de bekende uitsmijter, bijzonder fraai gezongen door het koor (later dit voorjaar mag het helemaal aan de bak in de Missa solemnis met Harnoncourt). Het solistenkwartet heeft altijd een wat ondankbare aak in dit slotdeel, maar het kweet zich prima van zijn taak. Een luid bejubeld concert, en terecht! Ik prijs me gelukkig deze cyclus in zijn geheel gehoord te hebben.

Concert 24 februari 2012

Vrijdag 24 februari 2012, Concertgebouw Amsterdam
Chamber Orchestra of Europe o.l.v. Bernard Haitink

Beethoven: Ouverture Leonore 3
Beethoven: Symfonie nr. 4
Beethoven: Symfonie nr. 7

En wederom een fantastisch Beethoven-Haitink-concert. Met het Chamber Orchestra of Europe komt de bijna 83-jarige Haitink tot verrassende nieuwe inzichten: gedreven tempi (soms zet hij er extra vaart achter), heftige impulsen en accenten (de linkervuist gaat vaker omhoog dan in welk repertoire ook) en ritmisch en technisch nagenoeg perfect (vooruit: het KCO is stellig een beter orkest!). Maar ik hoorde nog nooit zo'n prachtige Vierde; het slotdeel knalde de zaal in. En bij het KCO dirigeerde Haitink een aantal jaren terug ook al een fraaie Zevende, maar zo energiek en soms zelf stormachtig als tijdens dit concert hoorde ik het stuk nog niet eerder. Het houdt maar niet op.

Concert 21 februari 2012

Dinsdag 21 februari 2012, Concertgebouw Amsterdam
Chamber Orchestra of Europe o.l.v. Bernard Haitink
Renaud Capucon, viool
Gautier Capucon, cello
Frank Braley, piano

Beethoven: Ouverture Egmont
Beethoven: Tripelconcert
Beethoven: Symfonie nr. 6 'Pastorale'

Verspreid over twee seizoenen voert Haitink met het Chamber Orchestra of Europe alle beethovensymfonieën uit. Vorig jaar januari de eerste twee concerten van de cyclus (zie hier en hier de weblogs daarvan); en nu in een week tijd de drie overige concerten. Vanavond een voor mij extra bijzondere aflevering, vanwege het verrukkelijke Tripelconcert dat ik nog nooit eerder live hoorde. Muzikaal misschien niet Beethovens meest vooruitstrevende stuk, maar vernieuwend is het wel door de bezetting natuurlijk. Verder een werk vol zalige muziek waarin juist de cello, waarvoor Beethoven geen soloconcert componeerde, in alle drie de delen de toon zet. En wie blijft ongevoelig voor dat korte tweede deel; hoe fraai dramatisch speelde Gautier Capucon hier zijn solo! Haitink had sowieso een prachtig trio solisten uitgekozen: goed op elkaar ingespeeld, muzikaal en enthousiast. Na de pauze werd duidelijk dat Haitink de beste pastorale-dirigent is die ik ken. Zijn opname met het Concertgebouworkest uit de jaren tachtig is van een grote schoonheid, en enkele jaren geleden dirigeerde hij bij hetzelfde orkest in de Kerstmatinee een zo mogelijk nog fraaiere Pastorale: een beetje lijzig-larmoyant, maar uiterst precies en oorstrelend. En nu een hoekiger, bruisender aanpak, en even geweldig. Een zaligmakend concert.

Opera 17 februari 2012

Vrijdag 17 februari 2012, Muziektheater Amsterdam
De Nederlandse Opera

Rimski-Korsakov: De legende van de onzichtbare stad Kitesj en het meisje Fevrona

Fevrona - Svetlana Ignatovich
Prins Vsevolod - Maxim Aksenov
Vorst Joeri - Vladimir Vaneev
Grisjka Koeterma - John Daszak
Knaap - Mayram Markov
Fjodor Pojarok - Alexey Markov
Koor van De Nederlandse Opera, Nederlands Concertkoor
Nederlands Philharmonisch Orkest o.l.v. Marc Albrecht

Nu dan wel de hele Kitesj uitgezeten, en om met de conclusie te beginnen: ik ben blij dat ik de vorige keer vroegtijdig op de fiets stapte voor het concert van het KCO (zie hieronder). Als ik toen de opera had uitgezeten, was ik deze avond niet nog een keer gegaan. Kortgezegd vind ik de opera te wisselvallig en te mager van kwaliteit om de publicitaire heisa te rechtvaardigen die DNO en in hun kielzog sommige recensenten hebben gemaakt. Er zitten enkele fraaie momenten in de opera (de opening van het eerste bedrijf, het eerste deel van het derde bedrijf tot aan het symfonische tussenspel en de eerste vijf minuten van het vierde bedrijf). Maar de drie uur daartussen en daaromheen zijn eigenlijk oersaai. Dat eerste bedrijf wordt wel erg zoetjes en tyoerend voor het geheel: mooi meisje en mooie jongen ontmoeten elkaar en zijn meteen verliefd, en gaan dan kleren verstellen en afwassen... Het tweede bedrijf eindigt dan wel heftig, maar heeft eerst een half uur nodig om de situatie neer te zetten. Het vierde en laatste bedrijf spant de kroon in eindeloosheid. Rimski-Korsakov wilde hiervan duidelijk een kopie van het derde bedrijf van Parsifal maken: een stichtelijke 'Auslaut', maar zijn kopie kan dramatisch en muzikaal niet in de schaduw ervan staan. Vooruit, ook enkele mooie momenten, zoals het eerste deel van het derde bedrijf, met fraaie terneergeslagen koren en een fraai aandeel van de knaap, prachtig gezongen door Mayram Markov. Aan de uitvoering lag het verder geenszins; prima hoofdrolzangers en een uitstekend spelend orkest. De aanvankelijk aangekondigde Robert Holl zou stellig meer hebben gemaakt van de rol van Vorst Joeri.

Concert 8 februari 2012

Woensdag 8 februari 2012, Concertgebouw Amsterdam
Koninklijk Concertgebouworkest o.l.v. Myung-Whun Chung
Janine Jansen, viool

Kodály: Dansen uit Galánta
Mendelssohn: Vioolconcert
Bartók: Concert voor orkest

Eigenlijk had hier een weblog over de premièrevoorstelling van de opera Kitesj van Rimski-Korsakov moeten staan. Daar heb ik ook eerst gezeten. De opera begon om half zeven; het stuk tot aan de eerste pauze om kwart voor acht vond ik vooralsnog niet erg overweldigend. Omdat er toch nog een tweede bezoek gepland staat, besloot ik mijn jas aan te trekken en naar het Concertgebouw te fietsen. Daar begon om kwart over acht dit heerlijke programma, geleid door een beheerste dirigent die het orkest prima in de hand had en tot krachtig en virtuoos spel verleidde. Chung repeteert volgens mij uiterst precies, en geeft het orkest daarna tijdens het concert veel ruimte. Soms zijn er wat oneffenheden daar waar het orkest behoefte heeft aan gerichte aanwijzingen, maar de uitvoeringen zitten vol energie en overtuiging. Kodàly en Bartòk klonken prachtig! Janine Jansen blijft een uiterst muzikale violiste. In de samenwerking met het orkest waren er eveneens enkele missertjes, maar beiden tekenden voor een relatief ingehouden en vloeiende uitvoering van dit sublieme en bepaald niet eenvoudige vioolconcert. Uiteraard moest op het mooiste moment van dit werk (de overgang van solocadens naar de orkestpartij) iemand in het publiek een hoest de zaal inslingeren. Bij haar Bach-toegift kreeg Jansen de zaal wel muisstil.

Concert 1 februari 2012

Woensdag 1 februari 2012, Concertgebouw Amsterdam
Koninklijk Concertgebouworkest o.l.v. Myung-Whun Chung

Von Weber: Ouverture Der Freischütz
Schubert: Symfonie nr. 8 'Unvollendete'
Brahms: Symfonie nr. 2

Een geweldig klassiek programma, door een KCO in topvorm onder leiding van een grootse dirigent zonder opsmuk. Ik zat op het podium ergens langs de wand - wat kan een mens zich nog meer wensen? Alles klonk lekker vol en romig, even niks slankmakends of biologisch-dynamisch. Maar alleszins stijlvol. Chung is een verklaard Giulini-adept, en dat vind ik alleen maar een groot voordeel. Hoe heerlijk dromerig en larmoyant begon die Tweede Brahms. Pas in het derde deel kwamen er wat spitsvondigheden aan te pas. Misschien geen Brahms voor de eeuwigheid, maar ik vond het prachtig. In de Onvoltooide van Schubert relatief langzame tempi, maar die waren effectief: juist in de doorwerking van beide delen komt alleen zo de dramatische kracht het best over het voetlicht. Ik had een kaartje voor het tweede concert van deze combinatie op 8 februari, maar ik geef toch de voorkeur aan de première van Kitesj bij DNO. Het leven is soms gruwelijk hard.

Concert 12 januari 2012

Donderdag 12 januari 2012, Concertgebouw Amsterdam
Koninklijk Concertgebouworkest o.l.v. Cornelius Meister
Simone Lamsma, viool

Mozart: Ouverture Le nozze di Figaro
Walton: Vioolconcert
Mozart: Symfonie nr. 40

Door het afzeggen van Fabio Luisi en het engageren van Cornelius Meister trad in de D-serie van dit seizoen een derde debuterende dirigent aan. Meister is een vaardige jongeling die het orkest in Mozart tot spits en precies spel verleidde. Door zijn relatief hoge tempi en de toch al wat beperkte programmering stonden we al om kwart voor tien buiten. Er had nog wel een flinke uitsmijter bijgekund. De 40ste van Mozart hoorde ik ooit eens met Harnoncourt, ergens begin jaren negentig. Het stuk moet vaker op de lessenaars! Meister belichtte vooral de vloeiende kant van deze symfonie, fraai maar ook wat eendimensionaal. Voor de pauze de eveneens bij het orkest debuterende violiste Simone Lamsma. Van Walton hoorde ik ooit eens zijn altvioolconcert, evenmin als dit vioolconcert een aantrekkelijk werk. Dit vioolconcert gaat een beetje het ene oor in en het andere oor uit. Lamsma speelde alsof ze in iedere noot met hart en ziel geloofde, dus aan haar lag het niet.