Concert 14 en 16 september 2016

Woensdag 14 en vrijdag 16 september 2016, Concertgebouw Amsterdam
Koninklijk Concertgebouworkest o.l.v. Daniele Gatti
Annette Dasch, sopraan
Karen Cargill, mezzo-sopraan
Groot Omroepkoor

Mahler: Symfonie nr. 2

In twee dagen tijd twee keer naar Mahler 2. Gatti's eerste reguliere abonnementsconcerten als chefdirigent. We gaan een zeer boeiende periode tegemoet. Chailly was overgecontroleerd, en Jansons gewoon bijna standaard perfect. Gatti zal zijn diepe dalen kennen, maar ook concerten van onvergelijkbare hoogten. Hij is de man van het moment, soms wat onberekenbaar, maar daardoor juist extra spannend. Het bleek wel tijdens deze twee concerten. Op de woensdagavond klonk de Tweede Mahler ongepolijst, maar krachtig en vol energie. Twee dagen later liet Gatti het orkest meer de vrije loop, leek de symfonie zeker tien minuten langer te duren, liet hij meer stiltes vallen. In beide uitvoeringen was de spanning te snijden, speelde het orkest met een uiterste aan concentratie, en: klonk er tijdens beide concerten op de meest ongelukkige momenten een telefoon vanuit het publiek. De Tweede Mahler is een geweldige symfonie, en na de evenwichtige en grandioze uitvoeringen onder Jansons (zie hier en hier) geeft Gatti nu met eigenzinnigheid en straatvechtersmentaliteit een unieke en boeiend vervolg. Het zal niet altijd zo perfect zijn als met Jansons, maar zeker minstens zo boeiend. Ik hoop zeer dat Gatti de tijd neemt (en krijgt) om die Mahlers en Bruckners meerdere keren uit te voeren, in herhaling te nemen. Na het vrijdagavondconcert ging met ik met mijn concertgenoot nog wat eten bij souper-restaurant Bark in de Van Baerle. Gatti kwam na een halfuurtje met gevolg aan de tafel naast ons zitten. Hij lust wel een Heineken bij de pasta, zo bleek. En 'grazie' toen ik hem complimenteerde met het concert. Allora! De foto hierboven is waard om aan te klikken :-)

Concert 29 augustus 2016

Maandag 29 augustus 2016, Concertgebouw Amsterdam
European Union Youth Orchestra o.l.v. Bernard Haitink
Lorenza Borrani, viool
Paul Watkins, cello
Kai Frömbgen, hobo
Stefan Schweigert, fagot

Haydn: Sinfonia concertante
Bruckner: Symfonie nr. 7

Haitink is onvermoeibaar en lijkt zich dit jaar te richten op Bruckner. Eerder dit jaar de Negende (zie hier), nu de Zevende en uit de pers vernam ik lovende berichten over concerten tijdens het Luzern Festival met de Achtste die direct na deze serie met het EU Jeugdorkest plaatsvonden. En begin 2017 keert Haitink na enkele jaren afwezigheid weer terug bij het KCO met wederom de Zevende. De Zesde lijkt hij te mijden, want die heb ik nog nooit door hem gedirigeerd gehoord helaas. Enfin, deze Zevende vond ik niet zijn beste, maar dat lag eerder aan het te grote en wat zenuwachtig klinkende orkest; het leek wel alsof de uitbreiding van het EU ook orkestrale consequenties heeft. De spanning tijdens de Negende miste ik deze avond, ook al blijft het natuurlijk een genot Haitink te zien dirigeren en controleren. Voor de pauze een aardige opvuller met het speelse en energieke Sinfonia concertante van Haydn; dat hoorde ik nog nooit eerder. Een rare solistische bezetting: Haydn had stellig wat goed te maken of te regelen met enkele muzikanten. De foto hierboven haalde ik van een twitteraccount. Het geheel eens vanuit een ander perspectief, gemaakt tijdens het slotapplaus.

Concert 25 augustus 2016

Donderdag 25 augustus 2016, Concertgebouw Amsterdam
Koninklijk Concertgebouworkest o.l.v. Daniele Gatti
Sol Gabetta, cello

Von Weber: Ouverture Oberon
Schumann: Celloconcert
Bruckner: Symfonie nr. 4

Sinds drie maanden weer eens naar het Concertgebouw, en meteen een lekker begin van het nieuwe concertseizoen. Gatti wordt overigens pas over twee weken officieel ingehuldigd als chefdirigent - wat een onzinnig evenement: je bent chef vanaf het begin van het seizoen en niet nadat je eerst de nodige toespraken met applaus hebt moeten verdragen; kunstenaars moet je zulke dure black tie-feestjes niet aandoen. Voor de pauze een krachtige maar verfijnde uitvoering van Von Webers Oberon-ouverture. Gatti liet het orkest in de langzame inleiding zachter dan zacht spelen. Het celloconcert van Schumann is geen meesterwerk, en het wordt zelden of nooit gespeeld, maar voor mij wel de tweede keer binnen een jaar. Haitink zette het afgelopen november ook op de lessenaars, toen met Renaud Capucon (zie hier), maar deze uitvoering met Sol Gabetta vond ik fraaier. Gabetta heeft een prachtig klinkende cello  en ze speelde de zangerige thema's vol warmte. Het middendeel is eigenlijk een heel erg mooi deel. Na de pauze de hoofdschotel, en de eerste keer dat Gatti zich bij het KCO aan Bruckner waagde. Ik vond het een geweldige uitvoering van de Vierde. Vol, breed, donker en met grote dynamische contrasten. Geen slanke lyrische Bruckner, maar een volvette verklanking in bedachtzame tempi. Tien contrabassen, en de koperblazers breed voor het orgel; de trombonisten zaten prinsheerlijk te blazen. Erik Voermans vond er blijkens zijn recensie in Het Parool niets aan, maar hij was waarschijnlijk de enige: de zaal juichte orkest en dirigent na afloop uitbundig toe. En terecht. Laat de Bruckners van Gatti maar komen!

Opera 3 juli 2016

Zondag 3 juli 2016, Muziektheater Amsterdam
De Nationale Opera

Tsjaikovski: Pique Dame

Hermann - Misha Didyk
Tomski/Zlatogor - Alexey Markov
Jeletski - Vladimir Stoyanov
Liza - Svetlana Aksenova
Gravin - Larissa Diadkova
Koor van De Nationale Opera
Koninklijk Concertgebouworkest o.l.v. Mariss Jansons

Voor de tweede keer naar deze fraaie productie; dit was de laatste uitvoering van de serie. Jansons dirigeerde - zoals altijd - alsof het de allerbeste keer moest worden. Bij hem nooit een verslapte aandacht. Misha Didyk kwam beter uit de verf dan bij de première, en met alle andere rollen uitstekend bezet leverde dat een geweldige operamiddag op. Hopelijk komt Jansons nog eens terug naar het Muziektheater. Een Boris Godoenov, dat zou nog eens geweldig zijn...

Opera 29 juni 2016

Woensdag 29 juni 2016, Muziektheater Amsterdam
De Nationale Opera

Wagner: Ouverture Rienzi
Berlioz: Uit Les Troyens Va, ma soeur...Adieu, fière cité
R. Strauss: Uit Salome Tanz der sieben Schleier
R. Strauss: Uit Salome Salomes Schlussgesang

Eva-Maria Westbroek, sopraan
Rotterdams Philharmonisch Orkest o.l.v Marc Albrecht

De Nationale bestaat 50 jaar en daar hoort een jubileumconcert bij. Albrecht verving de oorspronkelijk gecontracteerde Jaap van Zweden, maar het draaide allemaal om de Nederlandse stersopraan van dit moment. Een kort maar krachtig concert in het Muziektheater. Het begon om 8 uur, en een half uurtje later slurpte het publiek alweer aan de koffie. Een uur daarna stond iedereen buiten; ik was voor tienen thuis. Maar goed: twee keer een half uurtje opera op zijn sterkst. Zowel voor als na de pauze twee goede orkestrale opwarmers en daarna Westbroek op haar best: eerst als getormenteerde Didon, en daarna als hitsige Salome. Ze heeft voor beide rollen de stem en de présence en weerstaat met gemak het orkestgeweld. Geen jubileumsfeer, maar wel een topconcert.

Opera 9 juni 2016

Donderdag 9 juni 2016, Muziektheater Amsterdam
De Nationale Opera

Tsjaikovski: Pique Dame

Hermann - Misha Didyk
Tomski/Zlatogor - Alexey Markov
Jeletski - Vladimir Stoyanov
Liza - Svetlana Aksenova
Gravin - Larissa Diadkova
Koor van De Nationale Opera
Koninklijk Concertgebouworkest o.l.v. Mariss Jansons

En daar was hij alweer: Mariss Jansons voor het KCO! Een unicum in de geschiedenis van het orkest: niet eerder kwam een chefdirigent na de beëindiging van zijn chefdirigentschap zo snel terug bij 'zijn oude' orkest. Hoewel: alleen van de allereerste chef Willem Kes weet ik dat niet zeker. Maar van de volgende vier weet ik het zeker. Mengelberg dirigeerde het orkest voor het laast in 1941 en werd na de oorlog uit zijn ambt gezet en kwam nooit meer terug, Van Beinum stierf op het podium tijdens een repetitie, Haitink en Chailly lieten beiden minstens vijf jaar op zich wachten vooraleer ze terugkeerden. Maar Jansons stond deze avond ruim een jaar na zijn laatste concert als chef weer op de bok. Het applaus bij zijn opkomst was krachtig en warm. En toen begon het echt. Ik hoorde deze laatste opera van Tsjaikovski alleen een keer op cd, maar ik luisterde nu geboeid van begin tot eind. Misha Didyk moest even warmlopen - het is net als Jevgeny Onegin bepaald geen dankbare hoofdrol. De volledig slavisch/russische cast klonk echter zeer hecht, en er waren geen zwakke plekken. Larissa Diadkova stal de show; hoe diep-russisch kan een mezzo klinken! Regisseurs hebben kennelijk ook een handtekening. Stefan Herheim regisseerde in 2011 Jevgeny Onegin - eveneens met het KCO en Jansons - en deze uitbeelding leek daar sterk op. Een enscenering met een tweede laag: voortdurend was er een Tsjaikovski-look-a-like (of soms een heel koor van look-a-likes), waarbij zijn geaardheid en de gifbeker extra dramatiek in het geheel legden. Ofwel: het levensverhaal van Tsjaikovski is minstens zo dramatisch als de inhoud van deze opera. Het operaboek gaf er al een voorproefje van. En wat klonk het KCO deze avond weer fantastisch!

Opera 29 mei 2016

Zondag 29 mei 2016, Muziektheater Amsterdam
De Nationale Opera

Mozart: Don Giovanni

Don Giovanni - Christopher Maltman
Commendatore - Mika Kares
Donna Anna - Sally Matthews
Don Ottavio - Juan Francisco Gatell
Donna Elvira - Véronique Gens
Leporello - Adrian Sâmpetrean
Masetto - Iurii Samoilov
Zerlina - Sabina Puértolas
Koor van De Nationale Opera
Nederlands Kamerorkest o.l.v. Marc Albrecht

Tweede keer naar deze fraaie productie. Eigenlijk weinig toe te voegen aan wat ik over de premièrevoorstelling op 7 mei schreef (zie hier). Een boeiende en vernuftige enscenering, uitstekende cast en een opvallend felle orkestrale begeleiding. Ingrediënten voor een heerlijke operamiddag.

Concert 28 mei 2016

Zaterdag 28 mei 2016, Concertgebouw Amsterdam
La Capella Reial de Catalunya
Hespèrion XXI
Le Concert des Nations o.l.v. Jordi Savall

Oorlog en vrede in barok Europa

Ik bezocht ooit eens eerder een concert van Jordi Savall, ergens in de jaren negentig, met Monserrat Figueras. Maar ik kan me er eigenlijk niets meer van herinneren. Sindsdien kocht ik enkele zeer geslaagde cd's van Savall en dit concert onderstreepte alleen maar wat voor muzikale grootheid hij is. Hij geeft zo'n 140 concerten en maakt zes cd-opnamen per jaar (volgens het programmaboekje) en daartussen al dat onderzoek. Hij geeft les, dirigeert en speelt gamba. En is al 75. Enfin, tijdens dit concert ging hij een bonte verzameling zangers en instrumentalisten voor in een nog bonter programma waarin een aantal ijkpunten van oorlog en vrede in west- en oost-europa uit de 17e en 18e eeuw een muzikale uitbeelding kregen. In totaal 21 stukken passeerden de revue, van een Psalm van Sweelinck uit 1614 tot een deel uit het Utrechts Jubilate van Händel uit 1713. Daartussen vanalles: een joods klaaglied, turkse marsen, een russisch lied voor koor, jubelmuziek van Lully en de drie openingsdelen uit het Te Deum van Carpentier. Een lid uit het koor meldde bij ieder stuk welke oorlogs- of vredesgebeurtenis centraal stond. Of al die muziek inhoudelijk verband hield met die oorlogen en vredes durf ik te betwijfelen, maar het was wel een verrukkelijk arrangement. Er werd meer dan uitstekend en aanstekelijk gezongen en gespeeld. Soms had ik van sommige stukken ook het vervolg willen horen; ofwel: het gevaar van dit format is dat het allemaal wat verbrokkeld overkomt. Maar goed: het was een fantastisch concert. Volgend seizoen komt Savall weer met een ander thema naar de zaterdagmatinee. In september overigens ook in het festival oude muziek in Utrecht.

Concert 19 mei 2016

Donderdag 19 mei 2016, Concertgebouw Amsterdam
Koninklijk Concertgebouworkest o.l.v. Valery Gergiev
Nikolaj Znaider, viool

Beethoven: Vioolconcert
Prokofiev: Symfonie nr. 6

Radu Lupu was in Beethovens Eerste pianoconcert magisch; twee weken later een niet minder magische uitvoering van het Vioolconcert. Er zal een relatief klein orkest op het podium en Gergiev liet het uiterst fijnzinnig en gedetailleerd spelen. Znaider is een technisch briljant violist en hij voegde zich als van nature in het gespreide bedje dat Gergiev hem bood. Ik heb het vaker opgemerkt: Gergiev lijkt een dirigent waarbij alles op het laatste moment tot stand komt, maar zijn uitvoeringen zijn eigenlijk nooit slordig of ad hoc. Na de pauze een niet minder geweldige uitvoering van de Zesde van Prokofiev. Het is een rauw, duister stuk waarbij de virtuoze Vijfde en speelse Zevende symfonie een beetje gemakkelijk bij afsteken. Dat verklaart ook de relatieve onbekendheid van de Zesde; het stuk stond pas één keer eerder op de lessenaars van het orkest. De afwerking was grandioos; Gergiev dirigeerde met autoriteit en het orkest vertrouwde daar volledig op. Hoe moeilijk het stuk ook in het gehoor ligt: de zaal luisterde ademloos en het applaus was luid. Gergiev blijft een fenomeen.

Opera 7 mei 2016

Zaterdag 7 mei 2016, Muziektheater Amsterdam
De Nationale Opera

Mozart: Don Giovanni

Don Giovanni - Christopher Maltman
Commendatore - Mika Kares
Donna Anna - Sally Matthews
Don Ottavio - Juan Francisco Gatell
Donna Elvira - Véronique Gens
Leporello - Adrian Sâmpetrean
Masetto - Iurii Samoilov
Zerlina - Sabina Puértolas
Koor van De Nationale Opera
Nederlands Kamerorkest o.l.v. Marc Albrecht

De vorige productie van Don Giovanni bij DNO was een enorme mislukking (zie hier de weblog), en ik vreesde bij het opengaan van het doek dat deze opvolger niet veel beter zou zijn. Een bos is niet bepaald waarin Mozart en librettist Da Ponte hun meesterwerk hebben gesitueerd. Maar het viel uiteindelijk mee: Don Giovanni en Leporello waren neergezet als een paar klaplopers en door het ronddraaiend toneel werden de scènewisselingen mooi vlot uitgevoerd en ontstond er toch een redelijk geloofwaardige setting. Bij deze première werd de regisseur in elk geval niet op boegeroep onthaald. Ook zat de regie vol details die het geheel kloppend maakte, of in elk geval fijnzinnig, van de schotwond die Don Giovanni bij zijn gevecht met de Commendatore oploopt, tot het dichtslaan van de vier autodeuren. De uitvoering was bijzonder goed, aangevoerd door een fel en hoekig spelend NKO. Marc Albrecht blijkt een ontzettend goede Mozart-dirigent! Na zijn meer dan uitstekende Zauberflöte (zie hier) nu wederom een speelstijl waarbij de geest van Harnoncourt rondwaarde. Die dirigeerde indertijd op dezelfde plaats wel het slotsextet; bij Albrecht stopte de opera na de hellegang van Don Giovanni. Christopher Maltman zong een natuurlijke Don Giovanni en Véronique Gens bleek een prachtige Elvira. Ook de andere rollen waren goed tot uitstekend bezet. Geen zwakke plekken, en dat is bij deze opera eigenlijk essentieel voor een geslaagde uitvoering. De enscenering zal niet als subliem de geschiedenisboeken ingaan, maar met Albrecht heeft De Nationale een excellente Mozart-dirigent!

Concert 6 mei 2016

Vrijdag 6 mei, Concertgebouw Amsterdam
Koninklijk Concertgebouworkest o.l.v. Gustavo Gimeno
Radu Lupu, piano

Beethoven: Pianoconcert nr. 1
Rijnvos: Union Square Dance
Schumann: Symfonie nr. 1

Radu Lupu hoorde ik in 2009 bij het KCO o.l.v. Iván Fischer in Beethovens Vierde pianoconcert. Dat concert herinner ik me nog goed (zie hier de weblog). In 2012 ook in een solorecital. Maar dit concert met het Eerste Beethovenconcert zal ik nooit meer vergeten. Lupu ging voor in een uitvoering waarin iedereen boven zichzelf uitsteeg, ook het publiek. De orkestinleiding van het eerste deel was al een fijnzinnig geheel, maar toen Lupu begon te spelen werd het magisch zoals ik zelden heb meegemaakt. Het concert klonk zoals ik het nog nooit eerder gehoord had, subtiel, speels en ragfijn. Maar tegelijkertijd ook natuurlijk en zonder fratsen. Na de laatste noot ontplofte de zaal. Na de pauze een wat drammerig stuk van Rijnvos, vooral meer van hetzelfde. Daarna leidde Gimeno een prima uitvoering van Schumanns Frühlingssymfonie. Hoe fraai het werk ook werd gespeeld: voor de pauze was iedereen al in de muzikale hemel geweest.

Concert 23 april 2016

Zaterdag 23 april 2016, Concertgebouw Amsterdam
Rotterdams Philharmonisch Orkest o.l.v. Yannick Nézet-Séguin
Cécile van de Sant, mezzo-sopraan

Willem Jeths: Deel 4 uit Symfonie nr. 1
Mahler: Symfonie nr. 10

Mahlers Tiende symfonie is behoorlijk onvoltooid gebleven, maar de uitvoeringsversie van Deryck Cooke heeft inmiddels een stevige plaats in het repertoire opgebouwd. Chailly was tijdens zijn chefdirigentschap bij het KCO een excellent pleitbezorger van deze symfonie; heel jammer dat hiervan geen cd-opname is gemaakt. Yannick Nézet-Séguin zette het nu op de lessenaars van het Rotterdams Philharmonisch, en gaf er een uitvoering van die ik typisch voor deze dirigent kan noemen: uiterst gedreven, vol passie en energie, maar ook wat rafelig en ongepolijst. Bij Nézet-Séguin voldoende vuur, maar het klinkt ook alsof er te weinig repetitietijd was. Voldoende goed om dit heftige stuk goed tot je te nemen, maar ik verliet wel wat onvoldaan de zaal. Het concert opende met een deel uit de Eerste symfonie van Willem Jeths, voor mezzo-sopraan en orkest. Dat deel heeft inhoudelijke verwantschap met de late Mahler, vandaar deze koppeling. Een wat obligate programmering; die Tiende Mahler is voor-, hoofd- en nagerecht inéén. De foto hierboven is de laatste die van Mahler werd gemaakt, op de boot terug uit de Verenigde Staten naar Europa, een paar weken voor zijn dood in 1911.

Concert 22 april 2016

Vrijdag 22 april 2016, Concertgebouw Amsterdam
Koninklijk Concertgebouworkest o.l.v. Franz Welser-Möst
Laurens Woudenberg, hoorn

Mozart: Hoornconcert nr. 2, KV417
Bruckner: Symfonie nr. 7

Welser-Möst zou al in februari j.l. zijn debuut bij het KCO maken, maar door een schouderblessure moest hij toen afzeggen. Nu dan toch, en meteen met een symfonie die normaliter alleen voor gelauwerde gastdirigenten en de chef is gereserveerd. Van Welser-Möst heb ik een best geslaagde cd-opname met Bruckner 7, minstens 25 jaar geleden opgenomen toen hij nog een twintiger was. Tegenwoordig geldt hij als een wat saaie dirigent, maar saai was deze uitvoering geenszins. Niet hemelbestormend of contrastrijk, maar vloeiend en sonoor, bovenal: harmonieus. Het orkest speelde gewoon erg mooi, en dan is zo'n Bruckner 7 bepaald geen straf. Het stuk stond in de D-serie een paar jaar geleden ook al op de lessenaars, toen met Mariss Jansons (zie hier de weblog). En volgend jaar wederom, bij de zoveelste come-back van Bernard Haitink. Vaste D-serie abonnementhouders van het KCO zijn Bruckner 7-kenners aan het worden! Voor de pauze mocht eerste hoornist Laurens Woudenberg schitteren in het Tweede hoornconcert van Mozart; als toegift nog een langzaam deel uit één van de andere drie. Muziek die plezierig en vlot klinkt.

Concert 12 april 2016

Dinsdag 12 april 2016, Concertgebouw Amsterdam
Wiener Philharmoniker o.l.v. Gustavo Dudamel

Rachmanoniv: Het dodeneiland
Reger: Vier Tondichtungen nach Arnold Böcklin
Mussorgski: Schilderijententoonstelling (ork. Ravel)

De Wiener Philharmoniker is een mystiek orkest met een grandioos verleden, en dan zitten ze om de paar jaar zomaar voor je neus hier in het Concertgebouw om de hoek. Ik hoorde ze al meerdere keren, nu in een schilderachtig programma en met een dirigent op de bok die muziek ademt: dat moest wel een goed concert opleveren. Het dodeneiland is Rachmaninovs beste compositie, fijnmazig, duister en spannend. De opname van het Concertgebouworkest o.l.v. Vladimir Ashkenazy is geweldig, en zo transparant als op deze opname speelde Weners dit stuk niet. Maar gedreven was het wel! Dat gold ook voor de uitvoering van de vier Tondichtungen van Reger, eveneens geïnspireerd op schilderijen van Böcklin (waaronder ook het dodeneiland). Ik kende deze stukken niet; het slot van het vierde stuk (Bacchanal) werd onnavolgzaam precies en krachtig gespeeld. De Weners op hun best. Na de pauze de Schilderijententoonstelling; een kolfje naar de hand van dit orkest - hun opname van dit stuk o.l.v. Valery Gergiev is meer dan geweldig. Toch vond ik deze uitvoering iets te bedaagd; Dudamel koos vooral voor veilig in plaats van voor ultieme vervoering. Het klonk allemaal prachtig natuurlijk, maar ik miste de extase. Als toegift toch nog een wals, voor de verandering uit een Tsjaikovski-ballet.

Concert 6 & 9 april 2016

Woensdag 6 en zaterdag 9 april 2016, Concertgebouw Amsterdam
Koninklijk Concertgebouworkest o.l.v. Iván Fischer
Anna Lucia Richter, sorpaan
Rosanne van Sandwijk, sopraan
Iestyn Davies, countertenor
Benjamin Hulet, tenor
Peter Harvey, bas
Nederlands Kamerkoor

Bach: Magnificat
Brahms: Symfonie nr. 1

Brahms: Symfonie nr. 1

Het vierde en laatste concert van de miniserie Bach meets Brahms, nu weer met Fischer op de bok. Tijdens het reguliere abonnementsconcert op de woensdagavond voor de pauze het onvolprezen Magnificat van Bach, inclusief twee antifonen behorend bij de feestdag van de Annunciatie. Fischer dirigeerde een paar jaar gelden al een Matthäus bij het KCO (zie hier) en ook in het Magnificat was het een en al schoonheid. Korte aria's, prachtige koren en dat hemelse terzet voor twee sopranen en alt. Eigenlijk is het een kwartet want de hobo heeft een gelijkwaardig aandeel in dit korte stukje waarbij de rillingen over je lijf lopen. Na de pauze een bruisende en vloeiende Eerste van Brahms; wel jammer dat Fischer de herhaling van de expositie in het openingsdeel niet respecteerde.
Op zaterdagavond stond de symfonie centraal tijdens het essentialsconcert, waarbij deze keer geen soloconcert met een aanstormend talent. Thomas Vanderveke die normaliter de nieuwsgierigheid naar het essentialswerk met een gloedvol praatje opwekt, gaf nu alle ruimte aan Fischer, die vooraf en tussen de delen zijn eigen toelichting gaf in zijn heerlijke Nederlands met Hongaars tintje. Hij liet de zaal strofe voor strofe het koraal uit het slotdeel zingen en besteeg daarna weer de trap naar boven om samen met een orkestlid een duet voor alpenhoorn te bespelen; Brahms had zich door die klanken laten inspireren aldus Fischer. De foto hierboven werd tijdens een repetitie gemaakt. Hilariteit alom en gewoon een verrukkelijke start van een concert.