Concert 23 januari 2008

Woensdag 23 januari 2008, Concertgebouw Amsterdam
Koninklijk Concertgebouworkest o.l.v. Mariss Jansons
Yefim Bronfman, piano

Sjtsjedrin: Dialogues with Shostakovich
Prokofiev: Pianoconcert nr. 3
Brahms: Symfonie nr. 2

Yefim Bronfman is één van mijn favoriete pianisten. Ieder concert dat ik van hem hoorde was bijzonder. Hij speelt muzikaal, verrassend en virtuoos en zorgt altijd dat je op het puntje van je stoel zit. Zo ook tijdens dit concert. Het blijft een raar werk, dat Derde pianoconcert van Profofiev (het Tweede vind ik evenwichtiger). Het springt van de hak op de tak, maar boeit van begin tot eind. Zeker als het zo fabelachtig gespeeld wordt. Ik hoorde het ooit eens met Argerich en Chailly, en die memorabele uitvoering kan worden aangevuld met deze. Als toegift speelde Bronfman nog even het slotdeel uit de Zevende pianosonate... hoe geweldig, en wat een durf! Daarvoor een wat obligaat stuk van Sjtsjedrin (aanwezig in de zaal) waarmee hij zijn oudere collega eert. Wel erg goed gespeeld! Ik pijnig mijn hersens of het toch anders is, maar voor zover ik kan nagaan hoorde ik de Tweede van Brahms nog nooit eerder live. (Of toch eens door Boston en Haitink...? - nu begin ik opeens te twijfelen - ik zal mijn archieven induiken.) Hoe dan ook: het KCO en Jansons gaven een perfecte uitvoering. Warm, vloeiend, natuurlijk en prachtig opgebouwd. Wat schreef Brahms toch een prachtige muziek die zo typisch Brahms-eigen is! Dan hoef je daarna even niks anders meer.

Opera 21 januari 2008

Maandag 21 januari 2008, Muziektheater Amsterdam
De Nederlandse Opera

Rameau: Castor en Pollux

Castor - Finnur Bjarnason
Pollux - Henk Neven
Télaïre - Anna Maria Panzarella
Phébé - Véronique Gens
Koor van De Nederlandse Opera
Les Talens Lyriques o.l.v. Christophe Rousset

De kranten spraken over deze nieuwe productie van Pierre Audi van een esthetisch hoogtepunt en roemden in één zin meteen ook de uitvoering. En dat maakte dat ik tijdens de eerste twee bedrijven (voor de pauze) flink heb moeten schakelen. Ik had het kunnen weten (en wist het eigenlijk ook al): Les Talens Lyriques o.l.v. Rousset speelden eerder al eens een Handel-opera bij DNO en daar heb ik met kromme tenen, samengeknepen billen, ballen en wat dies meer zij naar het geknars van dit orkest moeten luisteren. En ook vanavond bedierf dit orkest en de krampachtige directie van Rousset toch een flink deel van het plezier. Na de pauze ging het beter; in het intieme derde bedrijf ging weinig mis. maar waarom nu niet het orkest van de 18e Eeuw o.l.v. Frans Brüggen uitgenodigd. Hun drie Philips-cd's met suites uit Rameau-opera's kocht ik direct na hun verschijnen (alweer zo'n 20 jaar geleden!) en ik beluister ze met grote regelmaat. Het is verrukkelijke, geheel eigen muziek die nooit verveelt; de suite Castor en Pollux kan ik dromen zowat. Hoe subliem is die uitvoering door Brüggen c.s., en hoe armzalig die van Rousset c.s. in de bak van het Muziektheater. Met uitzondering van Finnur Bjarnason werd er op het podium prima gezongen: Anna Maria Panzarella zong de sterren van de hemel, en ook Henk Neven maakte grote indruk. De regie van Audi is inderdaad schitterend, maar hoe dan ook: het beeld is bij mij ondergeschikt aan wat ik hoor, en het iele gepruts door een derderangs authentiek gelegenheidsorkest doet dan afbreuk aan het visuele genot. Rameau heeft een geheel eigen klankkleur, waarbij de fagotten, fluiten en hobo's een belangrijke rol spelen (nu weet ik waar Berlioz zijn eigen combi van celli en fagotten vandaan heeft!). Rousset liet vooral melodietjes spelen, en had te weinig aandacht voor juist die typische Rameau-kleuren. Dan vallen dat prachtige en melancholische Ritournelle tendre en het vergelijkbare Entrée d'Hébé volledig in het niet. Zonde!

Concert 14 januari 2008

Maandag 14 januari 2008, Concertgebouw Amsterdam
Nederlands Philharmonisch Orkest o.l.v. Yakov Kreizberg
Liza Ferschtman, viool

Prokofiev: Vioolconcert nr. 2
Sjostakovitsj: Symfonie nr. 11

Ik denk dat ik ooit wel eens eerder naar een concert van het NedPho ben geweest, maar eerlijk gezegd zou ik dat moeten nazoeken in mijn eigen archieven. Het orkest hoor ik uiteraard vaak als operaorkest, maar als 'concertorkest' dus zelden (of nooit). Hoe dan ook: te weinig. Want tijdens dit concert bleek maar al te goed hoe hoogstaand dit orkest musiceert. Ik koos dit concert uit vanwege de Elfde van Sjostakovitsj. Ik heb twee cd-opnames ervan in de kast staan (KCO/Haitink en Philhadelphia/Jansons), maar hoorde die cd's nog niet in hun geheel. Wel hoorde ik deze symfonie eens eerder live, door het San Fransisco Symphony o.l.v. Michael Tilson-Thomas, ook in het Concertgebouw. Dat was in september 2000, lang geleden, maar ik herinner me het nog steeds als een bijzondere ervaring. Die herinnering gekoppeld aan het feit dat ik Kreizberg nog nooit eerder live hoorde: ziehier de redenen van de aanschaf van dat losse kaartje. En ja, die Elfde is een bijzonder stuk. Eigenlijk een uur lang dreiging en ongemak; een symfonie die in stijl, toegankelijkheid en emotionele uitwerking valt te vergelijken met de nummers 5, 7 en 8. Kreizberg dirigeerde met hart en ziel, bezielend, uit het hoofd. Het orkest floreert hoorbaar onder zijn dirigentschap. Tijdens het applaus gaf hij het orkest alle credits, ging niet óp de bok staan; zo'n showdirigent is het dus niet. Zelfs de altviolen die in het derde deel zo'n fraai aandeel hebben liet hij apart opstaan. Zijn begeleiding van het Tweede vioolconcert van Prokofiev was ook al zo krachtig en harmonieus. Violiste Ferschtman speelde evenzeer spitsvondig en glanzend. Ik houd geenszins van Prokofiev, juist door zijn ongemakkelijke stijl die ook dit concert kenmerkt, maar ik heb zeer geboeid geluisterd!
Terwijl ik dit schrijf heb ik op de koptelefoon de opname van de Elfde van Sjostakovitsj door het Concertgebouworkest en Haitink. Zeer fraaie uitvoering, goed orkest en fraaie opname, maar toch minder doorleefd dan ik tijdens dit concert hoorde. Wetenswaardigheid: in tegenstelling tot bijna alle andere ontelbare opnames die Haitink en het Concertgebouworkest maakten, werd deze Elfde (van 2 tot 4 mei 1983) opgenomen zónder ook tijdens concerten gespeeld te worden! Repeteren, opnemen, wegleggen! Hoe jammer eigenlijk. Hopelijk neemt Jansons de symfonie eens hier in Amsterdam op het repertoire!

Concert 10 januari 2008

Donderdag 10 januari 2008, Concertgebouw Amsterdam
Koninklijk Concertgebouworkest o.l.v. Jiří Bĕlohlávek
Godfried Hoogeveen, cello

Dvorák: Celloconcert
Smetana: De Moldau
Janácek: Sinfonietta

Eindelijk dan eens De Moldau door het KCO, dat is pure weelde. Ik vind het een ijzersterk muziekstuk; vooral het dromerige middengedeelte is meer dan prachtig. En Smetana heeft goed naar Wagner geluisterd. Bĕlohlávek ken ik van een prachtige cd-opname van het Stabat Mater van Dvorák op Chandos, en nu dan zijn debuut bij het KCO. Een geslaagd optreden; hij had het orkest strak in de hand, maar liet het vooral gedreven muziekmaken. De Sinfonietta hoorde ik überhaupt voor het eerst. Ik ben er niet kapot van. Het geniale Celloconcert van Dvorák kreeg een verdienstelijke uitvoering door de solocellist van het orkest, maar eerlijk gezegd niet meer dan dat. Geen topconcert, maar wel een fraai programma.

Boccherini-gedoe

Onlangs maakte ik een klein foutje, typisch een misverstand. Struinend op de website van Amazon kwam ik bij Boccherini terecht en besloot nu eindelijk eens een complete en goede uitvoering van zijn Gitaarkwintet nr. 4 in D met het verrukkelijke Fandango aan te schaffen. De dollar staat laag, dus met wat andere cd's ondanks de verzendkosten alsnog een koopje, zo dacht ik. Ik moest ooit eens (in 1991) een cd recenseren met bewerkingen voor gitaar en clavecimber en daarop wordt die Fandango werkelijk schitterend gespeeld. Ik houd niet van bewerkingen, maar dit deeltje is de uitzondering op de regel. Op een website kun je zelfs nog een stukje daarvan beluisteren, klink op deze link (nr. 11).


Van het kopen van een oorspronkelijke uitvoering kwam het sindsdien nooit, tot nu dus. Ik besloot de uitvoering van Le Concert des Nations o.l.v. Jordi Savall te kopen. Dat bleek geen misser; de uitvoering is geweldig levendig, dansant en stijlvol. Die Fandango wordt langzamer gespeeld dan Kraft en Silver deden, maar met minstens zoveel energie en stijlgevoel.


Ik kocht deze uitgave ook omdat die het Kwintet 'La Musica Notturna della Strade di Madrid' bevat. Dat stuk kende ik nog niet, maar speelt in de laatste roman van Jeroen Brouwers Datumloze dagen een rolletje, dus zodoende meteen meer begripsvorming van dat schitterende boek van Brouwers. Dacht ik. Cd ontvangen, op de iPod gezet, en zowel thuis als onderweg al een paar keer beluisterd en bewonderd. Toen ik gisteren bij beluistering van dat stuk in de roman van Brouwers nog eens nazocht wat hij er precies over schrijft, bleek dat hij het over een ander stuk van Boccherini heeft: het Gitaarkwintet nr. 9 in C 'La Ritirata di Madrid'. Die heb ik alsnog bij mijn vaste Duitse cd-internetwinkel besteld. Volgt dus nog. La Musica Notturna della Strade di Madrid blijkt overigens geen gitaarkwintet, maar een strijkkwintet, door Savall uitgevoerd in een wat uitgebreidere bezetting. Het stuk beeldt wat nachtelijke madrileense scenes uit, met een prachtige 'Il Rosario' als centraal deel. Laatste verrassing op dit punt: van dit laatste stuk blijk ik toch wel al een uitvoering in de kast te hebben staan: de Berliner Philharmoniker o.l.v. Herbert von Karajan. Tja, kamerbreed neergezet, en ter vergelijking nogal curieus. Maar eigenlijk best wel goed gedaan.


Tenslotte: ik kocht met de Savall-cd nog wat andere cd's en die werden door Amazon in drie zendingen verstuurd. Alles wel al betaald, maar één zending is nog niet gearriveerd (de andere twee al drie weken geleden). De eerste zending paste gewoon in mijn brievenbus, maar voor de tweede moest ik naar het postkantoor. En invoerrechten betalen! Dat zal ook de reden zijn dat die derde zending nog niet aangekomen is; die ligt waarschijnlijk ergens onder een tafel in een verloren hoekje bij de douane. Ik dacht te profiteren van de lage dollarkoers, maar goedkoop blijkt vooralsnog duurkoop.

Concert 18 december 2007

Dinsdag 18 december 2007, Concertgebouw Amsterdam
Radio-Sinfonieorchester Stuttgart des SWR o.l.v. Sir Roger Norrington
Sabine Meyer, klarinet

Webern: Im sommerwind
Mozart: Klarinetconcert
Bruckner: Symfonie nr. 6

Dit laatste concert van het jaar was geen onverdeeld succes. Ik had een los kaartje gekocht om te horen wat de eigenzinnige Norrington van de eigenzinnige Zesde van Bruckner zou maken, en dat viel helaas niet mee. De thema's hingen als los zand aan elkaar, en door de vele temposchommelingen zat er geen eenheid in de uitvoering. In Bach, Beethoven en Vaughan-Williams heb ik Norrington prachtige uitvoeringen horen geven, maar met Bruckner ging hij deze avond de mist in. Zo niet voor de pauze. Een fraai breekbaar gespeelde Im sommerwind, en een fantastische uitvoering van hét Klarinetconcert door meesterklarinettiste Sabine Meyer. Bevlogen, virtuoos en emotioneel, en met fraai samenspel tussen soliste en orkest.

Opera 15 december 2007

Zaterdag 15 december 2007, Royal Opera House Covent Garden Londen
The Royal Opera

Wagner: Parsifal

Parsifal - Christopher Ventris
Amfortas - Falk Struckmann
Gurnemanz - John Tomlinson
Kundry - Petra Lang
Titurel - Gwynne Howell
Klingsor - Willard W. White
The Royal Opera Chorus
The Orchestra of the Royal Opera House o.l.v. Bernard Haitink

Het was helemaal zoals ik gehoopt had, misschien wel meer. Het kost een paar centen en dan heb je ook wat, luidt de uitspraak. Maar dat is bij een muziekuitvoering natuurlijk afwachten. Alhoewel, bij deze cast, dit orkest en deze dirigent kan er in dit stuk eigenlijk weinig mis gaan. Ik was ooit twee keer eerder in dit theater, maar zat toen helemaal achteraan bovenin. Nu op de derde rij in de zaal, in het midden: ik kon de nekharen van Haitink tellen zowat. Het was een typische Haitink-uitvoering: prachtig opgebouwd gericht op de lange lijn, het orkestspel perfect in samenspraak met de zangers, en tot in de puntjes verzorgd. De klaagzang van Amfortas in de eerste akte is het indringendste gedeelte van deze opera; wie de fenomenale uitvoering van George London hiervan kent (o.l.v. Knappertsbusch, Bayreuth 1962 op Philips) weet wat ik bedoel. London zal nooit geëvenaard kunnen worden, maar Falk Struckmann kwam aardig in de buurt! Dat echter zelfs niet deze passage of de Karfreitagszauber uit de derde akte, maar juist monologen van Gurnemanz in de eerste akte en Kundry in de tweede tot de hoogtepunten van deze uitvoering werden, zegt veel over de enorm hoge kwaliteit van de uitvoering. Tomlinson heeft alleen al zijn kop mee voor de rol van Gurnemanz, en zijn stem en akteertalent maken hem een perfecte Gurnemanz. Hoe prachtig wanneer hij in de eerste akte met de vier knapen in een groepje bijeen zit en dan vertelt hoe het allemaal zo gekomen is. In de tweede akte probeert Kundry Parsifal te verleiden en haar vertelsel werd door Petra Lang zo ontzettend goed gezongen en door Haitink zo dienstbaar begeleid, dat de zaal zijn adem inhield. Lang en Haitink keken elkaar geen seconde aan, maar je zag aan ze dat ze elkaar volledig begrepen, volgden en de ruimte gaven, en alles ging vanzelf. Fantastisch.


De enscenering van Klaus Michael Grüber dateert van begin jaren 90 en ging toen bij de Nederlandse Opera in première. Ofwel: ik zag de enscenering die ik al kende (ik zag nog nooit een andere Parsifal). In de Engelse pers werd deze regie flink bekritiseerd, maar ik vond 'm bij nader inzien eigenlijk bijzonder fraai en passend. Geen geren en gevlieg op het podium: de stilstand van de handeling en de muziek werd fraai verbeeld. Prima. Van een website heb ik wat scenefoto's kunnen plukken, maar die geven niet helemaal de essentie van deze enscenering weer. Haitink bovenaan, want hij leidde een operavoorstelling die ik nooit zal vergeten. En hoe geweldig om hem eens in de orkestbak te zien, en bij het applaus op het podium. Hij werd luid toegejuicht, bij zijn opkomst bij de derde akte stampten de orkestleden zelf voor hem. Anderhalf jaar geleden durfde ik het niet te dromen, maar nu binnen een half jaar hoorde ik zomaar twee van de drie opera's die ik ooit nog door Haitink gedirigeerd had willen horen. Misschien toch ooit nog eens een Tristan...?

Concert 14 december 2007

Vrijdag 14 december 2007, Concertgebouw Amsterdam
Koninklijk Concertgebouworkest o.l.v. Mariss Jansons
Gidon Kremer, viool

Kancheli: Lonesome, 2 great Slava from 2 GKs
Bartók: Vioolconcert nr. 1
Ketting: De aankomst
Bartók: Suite uit De wonderbaarlijke mandarijn

Onder leiding van Jansons speelt het KCO (bijna) altijd goed. Zo ook vanavond. Voor de pauze twee keer een hoofdrol voor Gidon Kremer, waarbij de zoete muziek van Kancheli vooral verblufte door het fraaie spel van solist en orkest. Het Eerste vioolconcert van Bartók bleek aantrekkelijker dan het Tweede, dat vorig jaar klonk. Kremer is een muzikant waarbij het samen muziekmaken vooropkomt, pas dan de perfectie. En hij weet te boeien, door zijn présence en stijlzuiverheid. Met Jansons als sublieme begeleider een fraai samengaan. De aankomst van Ketting is voor de helft te lang. Eerst denk je een minuut of vijf: mooi stuk. Maar als daarna alles alleen maar herhaald en herkauwd wordt gaat de glans er helemaal af. Jammer. De suite uit De wonderbaarlijke mandarijn is vooral spectaculair, zeker bij zulk subliem orkestspel. Maar een meesterwerk vind ik het niet. Een fraai opgediend gerecht, maar de smaak valt wat tegen.

Opera 29 november 2007

Donderdag 29 november 2007, Muziektheater Amsterdam
De Nederlandse Opera

R. Strauss: Daphne

Daphne - Juanita Lascarro
Leukippos - Rainer Trost
Apollo - Scot MacAllister
Peneios - Frode Olsen
Gaea - Birgit Remmert
Koor van de Nederlandse Opera
Nederlands Philharmonisch Orkest o.l.v. Ingo Metzmacher

Première van een fantastische nieuwe productie. Ik kende de opera niet, ook al heb ik de Böhm-opname in de kast staan. Het is een prachtig feeëriek werk dat boeit van begin tot eind. Vaak wordt alleen het slot geroemd, maar ook andere delen zijn bijzonder fraai. Die geweldige laag gezongen monoloog van Gaea bijvoorbeeld! Peter Konwitschny tekende voor de regie, en hij plaatste de handeling in een wereld van dronkenschap en verval. Geweldig begin, met de koorleden als schaapjes, en het voortdurende gewankel van de feestgangers was een prachtig gezicht. De transformatie van Daphne in een boom is een scenisch hoogtepunt. Daarna projecteerde Konwitschny een aantal beelden uit de nazi-tijd; daarna de kop van Richard Strauss. Zijn boodschap leverde hem na afloop veel boegeroep op. Je kunt je afvragen of die foto's nodig waren, maar als geheel een prachtige productie, bovendien goed gezongen en gespeeld.

Concert 28 november 2007

Woensdag 28 november 2007, Concertgebouw Amsterdam
Koninklijk Concertgebouworkest o.l.v. Daniele Gatti
Vadim Repin, viool

Schumann: Ouverture Manfred
Mendelssohn: Vioolconcert in e
Tsjaikovsky: Symfonie nr. 5

Een ruim jaar geleden speelden het KCO en Gatti Tsjaikovsky's Zesde, lees hier de log daarvan. Ook van de Vijfde een technisch perfecte en bijzonder energieke uitvoering. Gatti overtuigt door zijn (wils)kracht: hij komt niet zomaar even dirigeren, maar dirigeert alsof het zijn laatste keer is. En het orkest gaat hem daarin mee. Dat levert dan automatisch bevlogen uitvoeringen op. Dat gold ook voor die geweldige Manfred-ouverture van Schumann, en ook het Vioolconcert van Mendelssohn, dat ik - geloof ik - nog nooit eerder live gehoord heb. Wat een geweldig vioolconcert is dat toch. En zoals de Parool-recensent al opmerkte: de overgang in het eerste deel van cadens naar orkest is een hemelse passage. Vadim Repin is een meesterviolist, en hij speelde nagenoeg technisch perfect, met een glanzende toon en de balans met het orkest was ideaal. Als toegift speelde Repin iets van Paganini, waarbij hij de strijkers van het orkest eerst voordeed welk riedeltje zij als begeleiding moesten spelen. Daarna ging hij los; verrukkelijk. In december komt Gidon Kremer nog op bezoek: met achtereenvolgens Shaham, Znaider, Mutter, Repin en Kremer heeft het KCO dit najaar een serie wel zeer grote violisten gecontracteerd!

Opera 26 november 2007

Maandag 26 november 2007, Muziektheater Amsterdam
De Nederlandse Opera

Donizetti: Lucia di Lammermoor

Lucia - Cinzia Forte
Enrico - Tassis Christoyannis
Edgardo - Ismael Jordi
Arturo - Gioacchino Lauro Li Vigni
Raimondo - Alastair Miles
Alisa - Anna Steiger
Koor van de Nederlandse Opera
Nederlands Kamerorkest o.l.v. Paolo Carignani

Het zou eens geteld moeten worden: het aantal verschillende melodieën in deze opera. Ik denk meer dan honderd! In plaats van doorwerking, modulatie of verdieping componeerde Donizetti liever een nieuwe melodie. Het was mij allemaal wat veel en ik werd er niet door gepakt. Tot de waanzinaria. Die was prachtig (en bekend van de opnames van Callas en Sutherland), maar extra fraai door de glasharmonica-begeleiding. Wat was dat mooi!
De uitvoering had een gemiddeld hoog niveau. Cinzia Forte was geen stralende Lucia, maar ze zong haar partij prima. Bij de mannen viel Ismael Jordi op. Een fraaie tenor, met heel veel snikjes in zijn voordracht. Opvallend was de kwaliteit van de dirigent. Carignani hoorde ik bij de opera al eens eerder in La Bohème, en ook toen liet hij het orkest al zo secuur en vloeiend spelen. Zo ook nu: het orkest speelde prachtig doorzichtig, uiterst precies en zangerig. Een naam om te onthouden, van deze kale Italiaan.

Concert 25 november 2007

Zondag 25 november 2007, Concertgebouw Amsterdam
London Symphony Orchestra o.l.v. Valery Gergiev

Mahler: Symfonie nr. 6

Het London Symphony Orchestra is een fantastisch orkest; na de Wiener, Berliner en het KCO (in willekeurige volgorde) staat het orkest samen met de Staatskapelle Dresden op een gedeelde vierde (Europese) plaats. En met Gergiev hebben ze een fantastische chef aangenomen; jammer voor Rotterdam natuurlijk, maar we mogen bepaald niet mopperen over zijn trouw aan Nederland. Een concert van Gergiev is altijd bijzonder, zo ook vanavond. Ik hoorde hem al eens eerder in Mahlers Zesde, tijdens een zondagochtendconcert met het Rotterdams Philharmonisch. De uitvoering van vanavond was prachtig. Gergiev interpreteerde de toch al donker gekleurde symfonie nog donkerder. Het openingsdeel was energico molto (i.p.v. ma non troppo) - wat een onverbiddelijkheid! Het slotdeel is een krankzinnig stuk: de opening is Mahlers meest demonische compositie. En het slot laat de luisteraar wezenloos achter. Wie zich door de emotie heeft laten meeslepen kan daarna eigenlijk niet meer applaudisseren. De uitvoeringen van Jansons met het KCO een paar jaar terug waren wellicht indrukwekkender, maar dit was een prachtig concert.

Concert 14 november 2007

Woensdag 14 november 2007, Concertgebouw Amsterdam
Koninklijk Concertgebouworkest o.l.v. André Previn
Anne-Sophie Mutter, viool

Glinka: Ouverture Roeslan en Ljoedmila
Tsjaikovksy: Vioolconcert
Rachmaninov: Symfonie nr. 2

Een verrukkelijk concert. Previn hoorde ik ooit eerder bij het KCO, in februari 1992 met het Brahms-vioolconcert (Mullova) en de tweede symfonie van Elgar. Nu kwam er opeens een breekbaar oud mannetje van rechts het podium op; zijn benen laten het helemaal afweten. Maar dirigeren met zijn armen gaat nog uitstekend, zo bleek. De snelle ouverture van Glinka werd spits gespeeld. Daarna kwam Previns ex-vrouw Mutter de trap af: vorig jaar gescheiden, maar ze bleken nog steeds erg hartelijk voor elkaar. De uitvoering van het Tsjaikovsky-concert was eigenzinnig, niet helemaal technisch perfect en overeenkomstig de stijl van het stuk, maar ongelooflijk boeiend en muzikaal gespeeld. Ik heb het orkest zelden zo zacht en tegelijkertijd zo warm horen spelen; Mutter speelde zelf de allerfraaiste pianissimi terwijl ze toch boven het orkest uit bleef komen. Geen uitvoering voor de eeuwigheid, maar wel eentje om het publiek in een zaal plat te krijgen. De tweede symfonie van Rachmaninov hoorde ik nog nooit eerder live. Het is eigenlijk twintig minuten te lang: ieder deel had korter en geconcentreerder gekund, maar ik heb zitten genieten van het perfect spelende orkest dat zich helemaal overgaf aan de bedoelingen van Previn. Dan mag een stuk best wat te lang zijn!

Concert 9 november 2007

Vrijdag 9 november 2007, Concertgebouw Amsterdam
Koninklijk Concertgebouworkest o.l.v. George Benjamin
Leo van Doeselaar, orgel

Debussy: Prélude à l'après-midi d'un faune
Dukas: La plaine, aul loin, du faune (ork. Van Keulen)
Messiaen: 2 delen uit La Nativité du Seigneur voor orgel-solo
Dalbavie: La source d'un regard
Messiaen: Les offrandes oubliées
Messiaen: Chronochromie

Een flinke waslijst van werken, met die van Olivier Messiaen in het middelpunt. Tot de zomer krijgen we nog veel meer Messiaen, ter gelegenheid van zijn honderste geboortedag in 2008. Ik ben geen fan van zijn muziek, maar zal wederom een poging wagen en me ervoor openstellen. Het concert begon fraai met een breekbaar gespeelde Prélude; het orkest was iets te weifelend om deze fragiele interpretatie helemaal te doen slagen. de Dukas-bewerking van Geert van Keulen was evenzeer fraai en het concertgebouworgel eens in volle glorie had ik nog nooit eerder meegemaakt. Maar muzikaal... tja, ik kan er niet zoveel mee. De overige stukken van Dalbavie en Messiaen konden me niet bekoren en dan gaan bij mij op zo'n vrijdagavond na een lange week werken de oogjes bijna toe.

Concert 2 november 2007

Vrijdag 2 november 2007, Concertgebouw Amsterdam
Koninklijk Concertgebouworkest o.l.v. Kurt Masur

Schumann: Symfonie nr. 2
Tsjaikovsky: Symfonie nr. 2

Van beide componisten zijn het niet hun beste symfonieën, maar ik vind het prachtige stukken. Kasper Jansen begreep er niks van en vond in zijn recensie in de NRC dat Masur erdoorheen raasde; de Parool-recensent begreep het beter en was vol lof over dit concert. Zo ook ik. Beide symfonieën bruisen van de energie, moeten het daarvan juist hebben, en Masur leidde een prima spelend KCO. Die geweldige langzame inleiding van het eerste deel van Schumanns Tweede had wat mysterieuzer gekund, maar voor de rest een uitstekende uitvoering. Gewoon een lekker concert.